Αχ αυτές οι ροζ σκάλες!

Ιουλίου 12, 2026

Η αυτοβελτίωση δεν είναι πάντα εξέλιξη. Ποιά είναι η διαφορά;

Photo: Pexels Πηγή: River Crane Ο εσωτερικός κριτής που δεν σωπαίνει ποτέ εντελώς, όση πρόοδος κι αν σημειωθεί — αυτό δεν είναι εξέλιξη. Αυτό είναι το πρόβλημα, μεταμφιεσμένο σε εξέλιξη. Δύο άνθρωποι κάθονται σε ένα πιάνο. Ο πρώτος παίζει προσεκτικά, σωστά — η προσοχή του είναι στραμμένη προς τα έξω, προς το δωμάτιο, συντονισμένη όχι μόνο με τη μουσική, αλλά και με το πώς αυτή γίνεται αντιληπτή. Υπάρχει προσπάθεια σε αυτό, και κάτι ακόμα: μια βουβή παρακολούθηση, μια ανίχνευση της ατμόσφαιρας για σημάδια έγκρισης. Το παίξιμο είναι τεχνικά άρτιο. Αλλά κάτω από τις νότες, κάτι κοπιάζει πολύ σκληρά. Ο δεύτερος άνθρωπος κάθεται και απλώς παίζει. Το δωμάτιο υπάρχει. Οι άνθρωποι μέσα σε αυτό υπάρχουν. Όμως η προσοχή του βρίσκεται εξολοκλήρου αλλού — μέσα στην ίδια τη μουσική, ακολουθώντας κάτι που δεν έχει καμία σχέση με το πώς θα το εισπράξουν οι άλλοι. Η ποιότητα αυτής της προσοχής είναι απτή. Μια ενέργεια ξεπηδά μέσα από το παίξιμο, η οποία δεν υπήρχε στις νότες....

Σε όλη την καραντίνα, παρέα μου κράτησε η θύμηση ενός μέρους, χιλιολατρεμένου. Η περιοχή της Αιγιαλείας, αν και δεν είναι γενέτειρά μου, με έχει κάνει να αισθανθώ, πως έχω κι εγώ χωριό.

Κάθε που αγχώνομαι και κάτι με δυσκολεύει, ο νους μου τρέχει σε αυτόν τον τόπο, που είναι πνιγμένος από μυρωδιές και λουλούδια και η θάλασσα γλύφει το γυαλό. Βουνό και θάλασσα σμίγουν με τέτοια χάρη που δύσκολα οι επισκέπτες θα θελήσουν να αφήσουν αυτήν την ομορφιά για να γυρίσουν πίσω στην πόλη που βράζει.

Μα πιο πολύ απ΄όλα, η καρδιά μου πεταρίζει, με αυτές τις ροζ σκάλες, που δύο μικρά ποδαράκια ανεβαίνουν με νάζι ή κουρασμένα από τις βουτιές, ακολουθώντας τα βήματα του γονιού που προπορεύεται για να καταλήξουμε όλοι μαζί, στον δικό μας παράδεισο!