Θοδωρή, ποια ήταν η προσωπική σου ιστορία που σε έφερε κοντά στον χορό;
Ήταν αυτή που με εξώθησε, σχεδόν με ανάγκασε, να γράψω την ιστορία μου. Η σχέση μου με την μάνα μου. Μια σχέση καταστροφική. Ήταν επίσης το κακοποιητικό περιβάλλον που ζούσα σε ένα μικρό χωριό. Όποτε πήγαινα να μιλήσω για τη σχέση μου με την μάνα μου, με κατηγορούσαν, σχεδόν με έβριζαν με έκαναν και ένιωθα απαίσια. Όταν μετακόμισα στην Αθήνα και με ρωτούσαν «καλά εσύ, πως έγινες χορευτής;", απαντούσα: «τώρα πρέπει να σας πω όλη την ιστορία μου». Την πρώτη φορά που μου είπαν «πες την» και την είπα, είδα στα μάτια των ακροατών ένα τεράστιο και πραγματικό ενδιαφέρον. Είδα κατανόηση, είδα αποδοχή, ένοιωσα καλά. Για πρώτη φορά δεν ένοιωθα ντροπή».
Υπήρξε ο χορός μια μορφή έκφρασης για σένα κι ένα καταφύγιο;
Ναι ήταν όπως το αποκαλώ, το «Πι μου», το στήριγμά μου, ο άξονας στήριξης μου. Είχα πολλές και ισχυρές προκλήσεις να ζήσω πολύ άνετη ζωή, φτάνοντας όμως στα άκρα και ενάντια στον αξιακό μου κώδικα. Ο χορός και το όνειρο της καριέρας με κράτησαν και δεν παρέκκλινα. Μέσα από τον χορό και με τον χορό εκφραζόμουν, ήμουν εγώ.
Για όσους δεν τον γνωρίζουν, ο χορός θέλει σκληρή εξάσκηση. Τι σε βοήθησε να εμμένεις σε αυτήν;
Πρώτον επειδή ήταν το σπίτι μου, ένιωθα υπέροχα, δηλαδή όταν βρισκόμουν μέσα σε ένα στούντιο, ή μια σκηνή, ή μια σχολή. Έτσι, όσο επίπονο και να ήταν, εγώ ένιωθα πάντα καλά. Δεύτερον, μέσα από αυτήν την σκληρή εξάσκηση όπως λες, ερχόταν τα αποτελέσματα της εξέλιξης μου τα οποία απολάμβανα. Και τέλος, για μένα αυτό, όσο σκληρό και να ήταν, ήταν παιχνιδάκι. Τα δύσκολα ήταν στο χωριό…
Τον κλασσικό χορό υπηρετούν παγκοσμίως περισσότερες γυναίκες. Πως ήταν για έναν άντρα της γενιάς σου, στη χώρα μας, να έχει αυτή την κλίση και να θέλει να την ακολουθήσει;
Για εμένα ήταν απολύτως φυσικό. Δεν ένιωσα καμιά διαφορετικότητα. Δεν ένιωσα ότι ήμουν σε έναν χώρο παράταιρο. Ίσως επειδή είχα έντονη αρρενωπότητα και αυτό έβγαινε προς τα έξω. Ήξεραν ποιος είμαι.
Πως είναι να βρίσκεσαι δίπλα σε δασκάλους όπως ήταν η Ραλλού Μάνου και ο Daniel Lommel;
Το έχω πει και στο παρελθόν. Έκανα μαθήματα με περισσότερους από 20 δασκάλους σε πολλές σχολές. Η μαθητία μου με τον Ντανιέλ Λομμέλ ήταν το 80% της καλλιτεχνικής μου εξέλιξης. Τα είχε όλα. Βέβαια, να το πούμε κι αυτό. Ήταν εξαιρετικά δύσκολος. Όποιος άντεχε. Δεν άντεχε εύκολα κάποιος μαζί του.
Ποιο είναι το σημαντικότερο μάθημα —όχι μόνο τεχνικό, αλλά ζωής— που αποκόμισες από εκείνη την περίοδο;
Ότι οι άνθρωποι, δεν είναι αυτό που έμαθα στην εκκλησία και το κατηχητικό.
Τι σε δυσκόλεψε πιο πολύ σε αυτή σου την πορεία;
Το ότι ήμουν εντελώς μόνος. Το ότι η οικογένεια μου ήταν απούσα και έπρεπε εκτός από το να παλεύω για την καριέρα μου, να έχω και τον ρόλο του γονιού μου προς εμένα.
Ποια ήταν η πιο λαμπρή στιγμή της;
Δεν το είδα ποτέ έτσι. Για εμένα ήταν το επάγγελμά μου, ήταν η ζωή μου, ήμουν εγώ. Αν πρέπει να ξεχωρίσω θα πω το ότι χορογραφήθηκαν κομμάτια ειδικά για εμένα, το ότι πέρασα σαν εξαιρετικό ταλέντο, το ότι στην πρώτη πρώτη μου παράσταση ο μεγάλος Βολανάκης είπε: «αυτός θα κλέψει την παράσταση” και όντως με το που έκανα την εμφάνιση μου στη σκηνή, ομολογουμένως (εντυπωσιακή εμφάνιση), απέσπασα το χειροκρότημα. Άσημος ακόμα και άγνωστος.
Ποια ήταν η γέφυρα για να περάσεις στην υποκριτική;
Δεν ήμουν μακριά από την υποκριτική τότε. Η ομάδα μας ήταν χοροθέατρο. Αποδίδαμε ρόλους χωρίς λόγο. Είχε παντομίμα που μου άρεσε πολύ. Ο Ανδρέας Βουτσινάς και ο Γιάννης Μαλούχος εν πάσει περιπτώσει ήταν οι πρώτοι που με δίδαξαν και με έβγαλαν στο θέατρο με λόγο.
Τι είναι αυτό που σε οδηγεί να αλλάζεις μέσα έκφρασης; Είναι η ίδια εσωτερική ανάγκη που απλώς αλλάζει ένδυμα;
Είναι η εσωτερική ανάγκη να πει κάτι, να βγάλει κάτι προς τα έξω και να το επικοινωνήσει με τον κόσμο. Κάθε φορά ψάχνει να βρει τον καλύτερο τρόπο για να το πετύχει αυτό. Το κάνω επειδή θέλω να δώσω κάτι ωφέλιμο στους ανθρώπους. Κάτι που θα τους κάνει να νιώσουν καλύτεροι και καλύτερα.
Τι σε οδήγησε να σκεφτείς τη δική σου θεραπευτική, σωματική μέθοδο;
Δεν ήθελα να είμαι ένας από τους άλλους. Ένας ακόμη από τα ίδια. Κάποιος που απλά θα γύμναζε ανθρώπους.... Έτσι, καθώς δίδασκα παρατήρησα ότι μερικοί άνθρωποι δεν μπορούσαν να κάνουν ορισμένες κινήσεις. Ήξερα, πως σε εκείνο το σημείο, δεν υπήρχε κανένα σωματικό πρόβλημα που να μην τους επιτρέπει να κάνουν την κίνηση. Καταλάβαινα ότι ήταν ψυχολογικό. Έτσι, τους πλησίαζα, κουβέντιαζα μαζί τους και με αναπνοή και παρακίνηση ξεπερνούσαν το πρόβλημα.
Πως, πότε την ανέπτυξες και τι περιλαμβάνει;
Ξεκίνησα πριν 20 χρόνια σε ένα πολύ γνωστό γυμναστήριο αρχικά. Περιλαμβάνει ασκήσεις χαλάρωσης, ενδυνάμωσης, γράμμωσης, καύση λίπους και ευλυγισίας. Στοχεύει στην αποκατάσταση του μυοσκελετικού.
Τα μαθήματα αυτά είναι ένας συνδυασμός, μια συνεργασία πνεύματος και σώματος αφού ο τρόπος εκμάθησης υποκινείται από το πνεύμα μας. Μέσω του συνδυασμού «κίνηση & αναπνοή» επιδρούμε και στις υπόλοιπες λειτουργίες του οργανισμού επιτυγχάνοντας την ευεξία. Η σκέψη μας κατευθύνει την αναπνοή, η οποία διεγείρει τις υπόλοιπες αισθήσεις του σώματος. Με αυτό τον τρόπο βιώνεται όχι μόνο η εξάσκηση του σώματος και των μυών αλλά και η διεύρυνση της ολότητάς μας.
Αν συναντούσες σήμερα εκείνο το παιδί που ξεκινούσε στη σχολή της Γρηγοριάδου, τι θα του έλεγες για το ταξίδι που ακολούθησε;
Να είναι πιο προσεχτικό με τους ανθρώπους. Να ακούσει την γιαγιά του που του έλεγε: «Όλους, μην τους βλέπεις με τον ίδιο τρόπο».
Νιώθω ότι αφήνω πολλά απ’ έξω κλείνοντας. Ίσως χρειαστεί να κάνουμε μια δεύτερη συνέντευξη... Δεν μπορώ όμως να μην σε ρωτήσω: τον ελληνικό καφέ τον φτιάχνεις όπως περιγράφεις στο βιβλίο σου; Εγώ ξεκίνησα πάντως να τον φτιάχνω έτσι!
Nαι, τον καφέ μου τον φτιάχνω πάντα έτσι. Όταν ταξιδεύω και μένω αλλού, κουβαλάω πάντα μαζί μου το χάλκινο μπρίκι μου και το ξυλάκι μου!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου