Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επιλεγμένα

Η σχολική τάξη ως αγκαλιά και η δύναμη της προσφοράς

  Συνέντευξη με τη Δέσποινα Σπυροπούλου - δασκάλα και συγγραφέα των βιβλίων "Η φραουλίτσα που δεν ήθελε να κοκκινίσει", "Το γαλάζιο το χταπόδι που είχε άλλο ένα πόδι" και "Μάνο μου δεν είσαι μόνος", των εκδόσεων Κομνηνός. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που με την παρουσία τους και μόνο γειώνουν τον χώρο γύρω τους. Η Δέσποινα Σπυροπούλου -η αγαπημένη «κυρία Νούλη» των μαθητών της, που ζει στο Άργος Ορεστικό της Καστοριάς- ανήκει αναμφίβολα σε αυτή την κατηγορία. Μετά από 37 ολόκληρα χρόνια προσφοράς στην εκπαίδευση, συνεχίζει να χτίζει γέφυρες ενσυναίσθησης, μοναδικότητας και αγάπης. Μέσα από το πρόσφατο βιβλίο της, «Μάνο μου, δεν είσαι μόνος…» (Εκδόσεις Κομνηνός), αγγίζει με έναν εξαιρετικά ευαίσθητο τρόπο την ασθένεια ενός παιδιού, την κενή καρέκλα στην τάξη, αλλά και το μεγαλείο της εθελοντικής αιμοδοσίας και της δωρεάς μυελού των οστών. Είχα τη χαρά να συζητήσω μαζί της για το ταξίδι της μάθησης, τον φόβο της αβεβαιότητας και το πώς η σχολική αίθουσα μπ...

49η Έκθεση Ζαππείου

18 Σεπτεμβρίου 2021. Ένα τόσο ζεστό απόγευμα, σχεδόν καλοκαιρινό, είχα μία ώρα στη διάθεσή μου για να υπογράψω, στο περίπτερο της εκδοτικής μου εταιρίας "Πηγή - Iwrite", αντίτυπα του βιβλίου μου "Εγώ θα ζήσω" και να συνομιλήσω με υποψήφιους αναγνώστες, στη διεθνή έκθεση βιβλίου, στο Ζάππειο, που τελειώνει σήμερα.

Ήταν μία πολύ όμορφη εμπειρία! Μετά από μία μακρά περίοδο απουσίας συγκεντρώσεων, εκδηλώσεων, εκθέσεων, συγχροτισμού, το ότι είχαμε τη δυνατότητα να περπατήσουμε στους δεντρόφυτους δρόμους του Ζαππείου, κάνοντας αυτό που αγαπάμε περισσότερο, εμείς οι βιβλιόφιλοι, να διαλέγουμε βιβλία, ήταν καθαρή πολυτέλεια!

Πόσω μάλλον, να είσαι και συγγραφέας ενός (ή και πολλών εξ αυτών)! Τότε η συγκίνηση πολλαπλασιάζεται, γιατί το ταξίδι της συγγραφής, είναι μοναδικό! Ξεκινά, από έναν κόμπο στο στομάχι. Έναν κόμπο που αρχίζει και καίει και σε βάζει στη διαδικασία να ψάξεις, να μάθεις περισσότερα για το αντικείμενο που έχει σφηνωθεί στο μυαλό σου. Όταν μάθεις, θέλεις να πεις, τότε πιάνεις να γράφεις. Γράφεις - σβήνεις - διορθώνεις. Ξαναδιαβάζεις, συμπληρώνεις, πίσω μπρος, πίσω μπρος. Όταν δεν έχεις πια κάτι άλλο να πεις, ξέρεις πως έχεις τελειώσει.

Στέλνεις το κείμενο σε φίλους που εμπιστεύεσαι την άποψή τους και περιμένεις. Όχι την άποψή τους, γιατί ξέρεις. Έχεις γράψει αυτό που έπρεπε. Για ποιόν; Γι' αυτό που είχες μέσα σου. Έχεις γράψει αυτόν τον κόμπο που είχες στο στομάχι και ξέρεις ότι το έχεις κάνει καλά, γιατί αυτός ο κόμπος έχει πάψει να είναι εκεί. Περιμένεις όμως, να γίνει βιβλίο.

Μία ολόκληρη διαδιακασία από μόνη της! Να διαλέξεις εκδότη, να στείλεις το κείμενό σου, να το αξιολογήσουν, να περιμένεις τηλεφώνημα για να ακούσεις τη θετική ανταπόκριση. Να υπογράψεις ένα συμβόλαιο που υπόσχεται ότι το βιβλίο σου θα το δεις στα ράφια των βιβλιοπωλείων. Να περάσει την επιμέλεια, να δημιουργηθεί το εξώφυλλο, να πάει για εκτύπωση. Να το πάρεις στα χέρια σου έτοιμο πια και να το ξαναδιαβάσεις. Να κάνεις την πρώτη παρουσίασή του και να πάρεις επαφή με το κοινό. Να υπογράφεις αφιερώσεις. Να συμμετέχεις ενεργά στην πρώθησή του που μέρος της είναι κι αυτή η έκθεση!

Αν δεν είναι αυτό πλούσιο ταξίδι, τότε τι είναι; 













Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις