Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επιλεγμένα

Η αυτοβελτίωση δεν είναι πάντα εξέλιξη. Ποιά είναι η διαφορά;

  Photo: Pexels Πηγή:  River Crane   Ο εσωτερικός κριτής που δεν σωπαίνει ποτέ εντελώς, όση πρόοδος κι αν σημειωθεί — αυτό δεν είναι εξέλιξη. Αυτό είναι το πρόβλημα, μεταμφιεσμένο σε εξέλιξη.   Δύο άνθρωποι κάθονται σε ένα πιάνο. Ο πρώτος παίζει προσεκτικά, σωστά — η προσοχή του είναι στραμμένη προς τα έξω, προς το δωμάτιο, συντονισμένη όχι μόνο με τη μουσική, αλλά και με το πώς αυτή γίνεται αντιληπτή. Υπάρχει προσπάθεια σε αυτό, και κάτι ακόμα: μια βουβή παρακολούθηση, μια ανίχνευση της ατμόσφαιρας για σημάδια έγκρισης. Το παίξιμο είναι τεχνικά άρτιο. Αλλά κάτω από τις νότες, κάτι κοπιάζει πολύ σκληρά. Ο δεύτερος άνθρωπος κάθεται και απλώς παίζει. Το δωμάτιο υπάρχει. Οι άνθρωποι μέσα σε αυτό υπάρχουν. Όμως η προσοχή του βρίσκεται εξολοκλήρου αλλού — μέσα στην ίδια τη μουσική, ακολουθώντας κάτι που δεν έχει καμία σχέση με το πώς θα το εισπράξουν οι άλλοι. Η ποιότητα αυτής της προσοχής είναι απτή. Μια ενέργεια ξεπηδά μέσα από το παίξιμο, η οποία δεν υπήρχε στις νότες....

49η Έκθεση Ζαππείου

18 Σεπτεμβρίου 2021. Ένα τόσο ζεστό απόγευμα, σχεδόν καλοκαιρινό, είχα μία ώρα στη διάθεσή μου για να υπογράψω, στο περίπτερο της εκδοτικής μου εταιρίας "Πηγή - Iwrite", αντίτυπα του βιβλίου μου "Εγώ θα ζήσω" και να συνομιλήσω με υποψήφιους αναγνώστες, στη διεθνή έκθεση βιβλίου, στο Ζάππειο, που τελειώνει σήμερα.

Ήταν μία πολύ όμορφη εμπειρία! Μετά από μία μακρά περίοδο απουσίας συγκεντρώσεων, εκδηλώσεων, εκθέσεων, συγχροτισμού, το ότι είχαμε τη δυνατότητα να περπατήσουμε στους δεντρόφυτους δρόμους του Ζαππείου, κάνοντας αυτό που αγαπάμε περισσότερο, εμείς οι βιβλιόφιλοι, να διαλέγουμε βιβλία, ήταν καθαρή πολυτέλεια!

Πόσω μάλλον, να είσαι και συγγραφέας ενός (ή και πολλών εξ αυτών)! Τότε η συγκίνηση πολλαπλασιάζεται, γιατί το ταξίδι της συγγραφής, είναι μοναδικό! Ξεκινά, από έναν κόμπο στο στομάχι. Έναν κόμπο που αρχίζει και καίει και σε βάζει στη διαδικασία να ψάξεις, να μάθεις περισσότερα για το αντικείμενο που έχει σφηνωθεί στο μυαλό σου. Όταν μάθεις, θέλεις να πεις, τότε πιάνεις να γράφεις. Γράφεις - σβήνεις - διορθώνεις. Ξαναδιαβάζεις, συμπληρώνεις, πίσω μπρος, πίσω μπρος. Όταν δεν έχεις πια κάτι άλλο να πεις, ξέρεις πως έχεις τελειώσει.

Στέλνεις το κείμενο σε φίλους που εμπιστεύεσαι την άποψή τους και περιμένεις. Όχι την άποψή τους, γιατί ξέρεις. Έχεις γράψει αυτό που έπρεπε. Για ποιόν; Γι' αυτό που είχες μέσα σου. Έχεις γράψει αυτόν τον κόμπο που είχες στο στομάχι και ξέρεις ότι το έχεις κάνει καλά, γιατί αυτός ο κόμπος έχει πάψει να είναι εκεί. Περιμένεις όμως, να γίνει βιβλίο.

Μία ολόκληρη διαδιακασία από μόνη της! Να διαλέξεις εκδότη, να στείλεις το κείμενό σου, να το αξιολογήσουν, να περιμένεις τηλεφώνημα για να ακούσεις τη θετική ανταπόκριση. Να υπογράψεις ένα συμβόλαιο που υπόσχεται ότι το βιβλίο σου θα το δεις στα ράφια των βιβλιοπωλείων. Να περάσει την επιμέλεια, να δημιουργηθεί το εξώφυλλο, να πάει για εκτύπωση. Να το πάρεις στα χέρια σου έτοιμο πια και να το ξαναδιαβάσεις. Να κάνεις την πρώτη παρουσίασή του και να πάρεις επαφή με το κοινό. Να υπογράφεις αφιερώσεις. Να συμμετέχεις ενεργά στην πρώθησή του που μέρος της είναι κι αυτή η έκθεση!

Αν δεν είναι αυτό πλούσιο ταξίδι, τότε τι είναι; 













Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις