Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επιλεγμένα

Η σχολική τάξη ως αγκαλιά και η δύναμη της προσφοράς

  Συνέντευξη με τη Δέσποινα Σπυροπούλου - δασκάλα και συγγραφέα των βιβλίων "Η φραουλίτσα που δεν ήθελε να κοκκινίσει", "Το γαλάζιο το χταπόδι που είχε άλλο ένα πόδι" και "Μάνο μου δεν είσαι μόνος", των εκδόσεων Κομνηνός. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που με την παρουσία τους και μόνο γειώνουν τον χώρο γύρω τους. Η Δέσποινα Σπυροπούλου -η αγαπημένη «κυρία Νούλη» των μαθητών της, που ζει στο Άργος Ορεστικό της Καστοριάς- ανήκει αναμφίβολα σε αυτή την κατηγορία. Μετά από 37 ολόκληρα χρόνια προσφοράς στην εκπαίδευση, συνεχίζει να χτίζει γέφυρες ενσυναίσθησης, μοναδικότητας και αγάπης. Μέσα από το πρόσφατο βιβλίο της, «Μάνο μου, δεν είσαι μόνος…» (Εκδόσεις Κομνηνός), αγγίζει με έναν εξαιρετικά ευαίσθητο τρόπο την ασθένεια ενός παιδιού, την κενή καρέκλα στην τάξη, αλλά και το μεγαλείο της εθελοντικής αιμοδοσίας και της δωρεάς μυελού των οστών. Είχα τη χαρά να συζητήσω μαζί της για το ταξίδι της μάθησης, τον φόβο της αβεβαιότητας και το πώς η σχολική αίθουσα μπ...

Η αρχή του Β' Παγκοσμίου

 01/09/1939. Οι Γερμανοί εισβάλουν στην Πολωνία. Είναι η αρχή, του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου. Η πρωταγωνίστρια του βιβλίου «Εγώ θα ζήσω», Ντίνα Πρανίτσεβα, που ζει την ίδια εποχή στο Κίεβο, αφηγείται:

“Ο Βίκτωρ βγαίνει από το μπάνιο και πάει στο σαλόνι να ανοίξει το ραδιόφωνο, όπως του αρέσει να κάνει το πρωί. Εμένα, εκτός από το να ακούω μουσική, δε μου αρέσει να ακούω τελευταία ειδήσεις. Όλο άσχημα νέα μεταδίδουν. Για την δύσκολη οικονομική κατάσταση της Ουκρανίας, για τη μαμά Ρωσία, για το πόσα οφέλη έχουμε ως μέλη της Σοβιετικής Ένωσης, για την έξαρση του φασισμού στη Γερμανία και την άνοδο του Ναζιστικού Κόμματος. Δε νομίζω ότι έχουμε κάτι καλό να περιμένουμε.
Η άποψή μου αυτή επιβεβαιώνεται άμεσα, καθώς ο εκφωνητής ανακοινώνει ότι τα ξημερώματα η Γερμανία επιτέθηκε στην Πολωνία. Ο Γερμανικός στρατός, με αεροπλάνα, τεθωρακισμένα και μηχανοκίνητο εξοπλισμό, αιφνιδίασε τους Πολωνούς. Ένας κεραυνοβόλος πόλεμος έχει ξεκινήσει. Κοιταζόμαστε πολύ ανήσυχοι. Ακούω τη φωνή μου να ηχεί ασταθής, παραπονεμένη:
- Τι σημαίνει αυτό για εμάς;
- Ντίνα, καλύτερα πήγαινε τα παιδιά μέσα στο δωμάτιο τους να παίξουν για να μπορέσουμε να μιλήσουμε”.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις