Το διάταγμα

 28/09/41 Οι Γερμανοί, καλούν με τοιχοκολλημένο διάταγμα, όλους τους Εβραίους του Κιέβου, να συγκεντρωθούν, λίγο πιο έξω από την πόλη, σε ένα σημείο που οι περισσότεροι κάτοικοι δεν ήξεραν καν ότι υπήρχε, το Μπάμπι Γιαρ (το φαράγγι της γιαγιάς). Η ξεραμένη κοίτη ενός ποταμού, έμελλε να γίνει ένας ομαδικός τάφος για χιλιάδες ανυποψίαστα θύματα. Η πρωταγωνίστρια του βιβλίου, “Εγώ θα ζήσω» - Ντίνα Πρανίτσεβα, υπαρκτό πρόσωπο, εβραία και η ίδια, αφηγείται: 

«Στις 28 Σεπτεμβρίου 1941 με διάταγμα τυπωμένο σε φτηνό γκρι χαρτί, χωρίς επικεφαλίδα και υπογραφή, γραμμένο στα Ρωσικά, μετά στα Ουκρανικά και στα Γερμανικά με μικρότερα γράμματα, τοιχοκολλημένο παντού, καλούνται όλοι οι «Οβριοί», κάτοικοι του Κιέβου και των περιχώρων, να συγκεντρωθούν τη Δευτέρα 29 Σεπτεμβρίου 1941 στις 08.00 πμ στη συμβολή των οδών Μελνικώβσκυ και Ντοκτουρόβ (δεν λέγονται έτσι οι δρόμοι, αλλά Μελνικόβ και Ντεγκντιάρεφ και βρίσκονται κοντά στο Ρωσικό και το Εβραϊκό κοιμητήριο στη Λουκιανόβκα, όπου βρίσκεται κι ο εμπορευματικός σιδηρόδρομος) έχοντας μαζί τους ζεστά ρούχα για δύο βδομάδες και όλα τα προσωπικά τους αντικείμενα αξίας, γούνες, χαρτιά, κοσμήματα. Όποιος δεν εμφανιστεί στο διάστημα τριών ημερών στο συγκεκριμένο σημείο και βρεθεί αλλού θα εκτελεστεί… Όποιος πολίτης πιαστεί να λεηλατεί τις περιουσίες των Εβραίων κατά την απουσία τους, επίσης θα εκτελείται. Επί τόπου. Το διαβάζω δύο και τρεις φορές στην κολώνα έξω από το σπίτι μας. Η μέρα είναι κρύα όμως είναι το κείμενο που είναι προχειρογραμμένο με ακόμα πιο κρύο μίσος, που με ανατριχιάζει. Οι τελευταίες φράσεις, οι ονομασίες των δρόμων που είναι γραμμένες λάθος, προφανώς από κάποιον ξένο, που δε δίνει και τόσο σημασία, και το ότι μας αποκαλούν «οβριούς» και όχι «Εβραίους», μου λένε ότι τίποτε καλό δε μπορεί να περιμένει κανείς από αυτό».

https://www.pigi.gr/product/istoriko-ego-tha-ziso/