Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επιλεγμένα

Η σχολική τάξη ως αγκαλιά και η δύναμη της προσφοράς

  Συνέντευξη με τη Δέσποινα Σπυροπούλου - δασκάλα και συγγραφέα των βιβλίων "Η φραουλίτσα που δεν ήθελε να κοκκινίσει", "Το γαλάζιο το χταπόδι που είχε άλλο ένα πόδι" και "Μάνο μου δεν είσαι μόνος", των εκδόσεων Κομνηνός. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που με την παρουσία τους και μόνο γειώνουν τον χώρο γύρω τους. Η Δέσποινα Σπυροπούλου -η αγαπημένη «κυρία Νούλη» των μαθητών της, που ζει στο Άργος Ορεστικό της Καστοριάς- ανήκει αναμφίβολα σε αυτή την κατηγορία. Μετά από 37 ολόκληρα χρόνια προσφοράς στην εκπαίδευση, συνεχίζει να χτίζει γέφυρες ενσυναίσθησης, μοναδικότητας και αγάπης. Μέσα από το πρόσφατο βιβλίο της, «Μάνο μου, δεν είσαι μόνος…» (Εκδόσεις Κομνηνός), αγγίζει με έναν εξαιρετικά ευαίσθητο τρόπο την ασθένεια ενός παιδιού, την κενή καρέκλα στην τάξη, αλλά και το μεγαλείο της εθελοντικής αιμοδοσίας και της δωρεάς μυελού των οστών. Είχα τη χαρά να συζητήσω μαζί της για το ταξίδι της μάθησης, τον φόβο της αβεβαιότητας και το πώς η σχολική αίθουσα μπ...

Μπάμπι Γιαρ

 29/9/41 Οι Γερμανοί συγκεντρώνουν, σε ένα σημείο, έξω από την πόλη του Κιέβου, στο Μπάμπι Γιαρ (το φαράγγι της γιαγιάς), χιλιάδες Εβραίους. Οι ναζί, έχουν στήσει μία παγίδα θανάτου για τους ανυποψίαστους ανθρώπους. Εκεί, θα εξόντωναν συστηματικά, Εβραίους, Ρομά, αιχμαλώτους πολέμου, ανάπηρους, για τα επόμενα δύο χρόνια, μέχρι το τέλος του πολέμου. Η ηρωίδα του βιβλίου «Εγώ θα ζήσω», Ντίνα Πρανίτσεβα, υπαρκτό πρόσωπο, εβραία και η ίδια, συνοδεύει τους γονείς της πιστεύοντας ότι θα τους απελάσουν κι εκείνη θα μπορέσει να γυρίσει σπίτι της, στα παιδιά της:

«Σαστισμένη βλέπω ανθρώπους να πέφτουν κάτω ουρλιάζοντας και να τους σηκώνουν τα σκυλιά, δαγκώνοντάς τους, ξεσκίζοντας ρούχα και σάρκες. Κάποιοι δεν κατορθώνουν να σηκωθούν και τους ποδοπατούν οι επόμενοι. Ανάμεσά τους βλέπω κι έναν γείτονά μας, που κλαίει όπως όλοι. Ο κόσμος φτάνει μπροστά από τους Ουκρανούς αστυνομικούς που τους διατάζουν και τους υποχρεώνουν ή τους γδύνουν οι ίδιοι τελείως, χωρίς καν να τους αφήσουν τα εσώρουχά τους. Έτσι γυμνούς και ξεντροπιασμένους, τους χτυπούν όπου βρουν, στα χέρια τους έχουν σιδηρογροθιές. Τους κλωτσούν. Χωρίς τους δικούς μου, βλέποντας αυτό το θέαμα που μοιάζει με ταινία, όλα γίνονται μαύρα στο κεφάλι μου. Πανικοβάλλομαι. Γιατί τέτοιος σαδισμός; Από που έχει ξεχυθεί αυτό το μίσος; Όλο μου το είναι πια καταλαβαίνει ότι δεν πρέπει να συνεχίσω. Είναι τελικά μία παγίδα».







Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις