Η αγάπη

" Μαμά, με αγαπάς; "

"Φυσικά αγάπη μου, γιατί με ρωτάς;"

"Γιατί νομίζω πως καμιά φορά, δεν με αγαπάς"...

"Μα δε γίνεται καρδιά μου κάποια φορά να σε αγαπώ και κάποια άλλη να σε "ξε-αγαπώ"! Τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει!

"Δεν υπάρχει; Μα πώς; Δεν γίνεται να αγαπάς κάποιον και μετά να μην τον αγαπάς πια";

"Όχι ψυχή μου. Αυτό είναι αδύνατο να συμβεί. Η αγάπη που νιώθουμε για έναν άνθρωπο, γεννιέται μέσα μας, δεν μας ανήκει όμως. Ακριβώς σαν τα παιδιά. Μεγαλώνουν στην κοιλιά μας, αλλά μετά, μόλις τα γεννήσουμε, τα παιδιά ανήκουν στον κόσμο. Έτσι κι η αγάπη. Σαν μια ανάσα που τη μία στιγμή είναι στα πνευμόνια μας και μετά, είναι έξω από εμάς, στην ατμόσφαιρα. Επίσης, η αγάπη, δεν περιμένει, δε ζητά ανταλλάγματα. Μπορώ να ζητήσω από την ανάσα μου να γυρίσει πίσω σ' εμένα;

Η αγάπη που έχω νιώσει για έναν άνθρωπο, είναι ένα παντοτινό δώρο, που έχει φύγει από εμένα και πια ανήκει στον παραλήπτη του. Τώρα, τι θα κάνει εκείνος με αυτό το δώρο, είναι δικό του θέμα. Κάποιος, μπορεί να μη το θέλει, άλλος, να μη ξέρει τι να το κάνει, κάποιος τρίτος να το βάλει στην άκρη και να το ξεχάσει και κάποιος τέταρτος να το αναζητήσει όταν το χρειαστεί. Λίγοι ξέρουν την να την κάνουν την αγάπη.

Αυτοί που ξέρουν να λάβουν το δώρο της, το φυλάνε σαν θησαυρό. Ξέρουν πως είναι κάτι που τους καθιστά μοναδικούς στον κόσμο. Γιατί, χωρίς την αγάπη των άλλων ανθρώπων, είμαστε άγνωστοι μεταξύ αγνώστων. Μόνον αν αγαπηθούμε αποκτούμε υπόσταση. Αυτό το δώρο λοιπόν, δεν επιστρέφεται, δεν αλλάζει χέρια, δεν δανείζεται αλλά και ούτε και μπορώ να το πάρω πίσω, από τη στιγμή που το έχω νιώσει και το έχω στείλει στον παραλήπτη του. Μπορώ μοναχά να ελπίζω, ότι εκείνος που θα το παραλάβει, θα το χαρεί και θα το κάνει δικό του.

Αντίθετα με ότι πολλοί πιστεύουν, η αγάπη δε φθίρεται, δε χαλάει, δε σπάει. Ούτε οι συνθήκες, ούτε η ζωή, ούτε ο χρόνος, ούτε οι άνθρωποι έχουν τη δύναμη να στραπατσάρουν την αγάπη. Η αγάπη έχει συνέπεια, συνέχεια και διάρκεια. Στηρίζει τον αγαπημένο. Είναι σταθερά εκεί, κοντά του. Έστω κι αν εγώ είμαι μακριά του. Η γνήσια αγάπη απελευθερώνεται γιατί τον άλλον τον έχω εκτιμήσει και τον έχω αγαπήσει για το όλον του. Ο,τιδήποτε άλλο, που αφήνει απ' έξω κομμάτια του άλλου, δεν είναι αγάπη. Μπορεί να είναι έρωτας, μπορεί να είναι συνήθεια, μα αγάπη δεν είναι. Γιατί για να αγαπήσω, πρέπει να αποδεχτώ κάποιον, να τον χωρέσω μέσα μου, όπως ακριβώς είναι. Όχι όπως τον φαντάζομαι ή όπως θα ήθελα να είναι.

Όταν συμβεί αυτό, η αποστολή έχει γίνει κι επιστροφή δεν υπάρχει. Η αγάπη μου θα σου ανήκει για πάντα. Ακόμη κι αν εγώ έχω πεθάνει, η αγάπη θα ζει μέσα από αυτόν που έχω αγαπήσει. Γιατί, όσοι έχουν αγαπηθεί, έχουν μαλακώσει, έχουν γλυκάνει, έχουν ομορφύνει κι έτσι δηλώνουν περίτρανα την αγάπη"!

"Αυτό είναι μαγικό μαμά!"

"Ναι καρδιά μου. Η αγάπη είναι μαγική!"