Κριτική για το "Εγώ θα ζήσω", από τη Ζωή Φράγκου

 Η κριτική μου για το βιβλίο της Στεφανίας Ρουλάκη : 'Εγώ θα ζήσω' εκδόσεις Πηγή

Η δύναμη της αλήθειας , μας διαπερνά σύγκορμους και αναστατώνει τα μέχρι τώρα δεδομένα της ζωής μας. Πρόκειται , για μια μυθιστορηματική ανάπλαση της αληθινής ιστορίας της Ντίνας Πρανίτσεβα , από τους ελάχιστους επιζήσαντες της θηριωδίας των Ναζί στο Φαράγγι της Γιαγιάς ( Μπάμπι Γιαρ) στο Κίεβο της Ουκρανίας ,κατά τη διάρκεια του Β Παγκόσμιου πολέμου.

Η συγγραφέας ζυμώνει με μαεστρία την αλήθεια με το μυθιστόρημα, δίνοντάς μας ιστορικά στοιχεία , κάτω από τον μανδύα του μυθιστορήματος, δυεισδύοντας την ίδια στιγμή , ψυχογραφικά στους χαρακτήρες των ηρώων της.

Εδώ ακριβώς είναι η ειδοποιός διαφορά. Ο τρόπος γραφής της κ Ρουλάκη , είναι καταιγιστικά ενδοσκοπικός, σαν να γράφουν οι ίδιοι οι ήρωες ! Το πρώτο πρόσωπο , ενισχύει την αίσθηση αυτή. Κινηματογραφικό, βιωματικό , ύφος απλό και συνάμα μεγαλειώδες , προσεκτική επιλογή των λέξεων, καθαρότητα , χωρίς μπερδέματα χρονικά και ανούσιες περιγραφές, μας καλλιεργούν την ενσυναίσθηση και μας δοκιμάζουν 'εκ του ασφαλούς' σε ανατρεπτικές καταστάσεις ζωής.

Δεν ταυτιζόμαστε απλά με τους ήρωες , αλλά γινόμαστε οι ίδιοι , ένας από αυτούς. Η κεντρική ηρωϊδα η Ντίνα είναι μια εμβληματική μορφή και ταυτόχρονα μια γυναίκα που βιώνει τον πόλεμο σε όλες του τις εκφάνσεις , σε ένα τραγικό παιχνίδι ζωής και θανάτου που κράτησε πολύ και πρέπει να τελειώσει..

Αξιοσημείωτη η ξεδίπλωση των συναισθημάτων και σκέψεων της ηρωϊδας , καθώς η συγγραφέας δε φοβάται να αποδώσει μύχιες σκέψεις της Ντίνας. Εξαιρετική και η ψυχογράφηση του συζύγου πριν τον πόλεμο και στην επιστροφή, πριν παρουσιαστεί ξανά.

Οι πολυδιάστατοι ρόλοι της ηρωϊδας , της γυναίκας , συζύγου, μα πάνω από όλα της μάνας, όχι του ιδεώδες προτύπου , μα του αληθινού , που είναι ψηλότερα από κάθε άλλο.

Ενός ανθρώπου , που θέλει να ζήσει , που πεισμώνει σε κάθε δυσκολία, που θεριεύει σε κάθε κακουχία, που ονειρεύεται την καθημερινότητα με τις μικρές πολύτιμες μικρές ευτυχισμένες στιγμές . Οι όμορφες αναμνήσεις , είναι το όπλο της και τα παιδιά της αυτοσκοπός. Ύμνος για τη δύναμη του ενστίκτου της ζωής που υπερισχύει αυτό το θανάτου. Το Μπάμπι Γιαρ, εδώ ειναι το αληθινό κολαστήριο των βασανισμένων που σκοτώνει τα σώματα κι εγκλωβίζει τις ψυχές κι αναρωτιέμαι πόσα Μπάμπι Γιαρ να κρύβουμε μέσα μας άραγε;

Συγχαρητήρια

! Καλοτάξιδο το βιβλίο! Γεννά ποικίλους προβληματισμούς, εκπληρώνοντας επάξια την αποστολή του.

Στεφανία ευχαριστώ από καρδιάς για την τιμή και εμπιστοσύνη!