Παρουσίαση του "Εγώ θα ζήσω" στο "Αποστακτήριο"

Τις τελευταίες μέρες, η παγκόσμια κοινότητα παρακολουθεί έντρομη το εύφορο έδαφος της Ουκρανίας να οργώνεται από τεθωρακισμένα αντί για τρακτέρ, ενώ στα χώματά της σκάβονται μαζικοί τάφοι και κρατήρες από βόμβες. Κύματα προσφύγων διασχίζουν το ουκρανικό έδαφος αναζητώντας ασφαλές καταφύγιο, μακριά από τον φόβο του θανάτου ή της εκτέλεσης, αλλά ταυτόχρονα μακριά κι από τις οικογενειακές εστίες και τα αγαπημένα πρόσωπα που έμειναν πίσω.

Ασφαλώς, για τη γεωγραφική περιοχή της πολύπαθης Ουκρανίας, της ''χώρας των συνόρων'', ο πόλεμος υπήρξε γνώριμο φαινόμενο ήδη από αιώνες πριν. Κανένας πόλεμος ωστόσο δεν υπήρξε μέχρι τις μέρες μας τόσο καταστρεπτικός για τη χώρα και τους κατοίκους της όσο ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος.

Βαθιά πεπεισμένοι ότι η διερεύνηση του παρελθόντος είναι σε θέση να λειτουργήσει ως γνώμονας για το μέλλον, σε συνδυασμό με τον σεβασμό στις ανθρωπιστικές αξίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα, κρίνουμε αναγκαία την υπενθύμιση των δεινών που κρύβονται πίσω από κάθε ψευδαίσθηση μεγαλείου. Ανάμεσα στις θηριωδίες που διέπραξαν οι Ναζί εκεί κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ξεχωρίζει η Σφαγή του Μπάμπι Γιαρ. Στο ομώνυμο φαράγγι, λίγο έξω από το πολύπαθο Κίεβο, περίπου 34.000 Εβραίοι βρήκαν τον θάνατο μεταξύ 29 και 30 Σεπτεμβρίου 1941.

Μεταξύ των επιζησάντων ξεχωρίζει η εικόνα της Ντίνας Πρανίτσεβα. Ηθοποιός στο Κουκλοθέατρο του Κιέβου, οδηγήθηκε μαζί με άλλους Εβραίους στο Φαράγγι για να εκτελεστεί, αλλά κατάφερε να επιβιώσει με μυθιστορηματικό τρόπο. Τη συγκλονιστική της ιστορία διαπραγματεύεται στο συνταρακτικό μυθιστόρημά της ''Εγώ θα Ζήσω'' η συγγραφέας Στεφανία Ρουλάκη, στο οποίο διερευνάται σε βάθος το συναίσθημα του ξεριζωμού και της αβεβαιότητας μπροστά στη μηχανή του Πολέμου, που διαλύει τα πάντα στο πέρασμά της. Μια ιστορία πόνου, δέους μπροστά στη φρίκη, φόβου, αλλά κι ελπίδας. Ελπίδας που τόσο ευχόμαστε να επιστρέψει σύντομα στα πρόσωπα των σύγχρονων Ουκρανών, μαζί με την ειρήνη στη μαρτυρική αυτή χώρα.

apostaktirio.gr