Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επιλεγμένα

Η αυτοβελτίωση δεν είναι πάντα εξέλιξη. Ποιά είναι η διαφορά;

  Photo: Pexels Πηγή:  River Crane   Ο εσωτερικός κριτής που δεν σωπαίνει ποτέ εντελώς, όση πρόοδος κι αν σημειωθεί — αυτό δεν είναι εξέλιξη. Αυτό είναι το πρόβλημα, μεταμφιεσμένο σε εξέλιξη.   Δύο άνθρωποι κάθονται σε ένα πιάνο. Ο πρώτος παίζει προσεκτικά, σωστά — η προσοχή του είναι στραμμένη προς τα έξω, προς το δωμάτιο, συντονισμένη όχι μόνο με τη μουσική, αλλά και με το πώς αυτή γίνεται αντιληπτή. Υπάρχει προσπάθεια σε αυτό, και κάτι ακόμα: μια βουβή παρακολούθηση, μια ανίχνευση της ατμόσφαιρας για σημάδια έγκρισης. Το παίξιμο είναι τεχνικά άρτιο. Αλλά κάτω από τις νότες, κάτι κοπιάζει πολύ σκληρά. Ο δεύτερος άνθρωπος κάθεται και απλώς παίζει. Το δωμάτιο υπάρχει. Οι άνθρωποι μέσα σε αυτό υπάρχουν. Όμως η προσοχή του βρίσκεται εξολοκλήρου αλλού — μέσα στην ίδια τη μουσική, ακολουθώντας κάτι που δεν έχει καμία σχέση με το πώς θα το εισπράξουν οι άλλοι. Η ποιότητα αυτής της προσοχής είναι απτή. Μια ενέργεια ξεπηδά μέσα από το παίξιμο, η οποία δεν υπήρχε στις νότες....

Ονειρεύτηκα τη Διοτίμα και άλλα εφήμερα Ειδύλλια - Γιάννης Κίντζιος

Η ποίηση για μένα είναι ένα συγγραφικό έργο ιδιαίτερο. Ιδιότροπο, δύσκολο. Μέσα σε μερικές λέξεις πρέπει ο ποιητής να περιγράψει ολόκληρα κεφάλαια. Και μέσα σε αυτά τα λεξο-κεφάλαια οι άλλοι ιδανικό θα ήταν να μπορέσουν να τον συναντήσουν. Αυτό θέλει αρχιτεκτονική, μαεστρία. Τι θα λέγατε λοιπόν σήμερα, να σας συστήσω τον Γιάννη Κίντζιο, τον οποίον γνωρίζω προσωπικά και να τον ακολουθήσουμε σην πρώτη του ποιητική συλλογή "Ονειρεύτηκα την Διοτίμα", από τις εκδόσεις Κομνηνός;

Ο ίδιος ο Γιάννης, περιγράφει το έργο του αυτό, ως "μια ποιητική απόπειρα προσέγγισης του ανέφικτου με «αίολες» ίσως εικόνες και λέξεις που προσπαθούν να αντισταθούν στο μοιραίο.

Στην φύση του Έρωτα δεν υπάρχει βεβαιότητα και κατά τη Διοτίμα μάλιστα πότε ανθίζει και πότε πεθαίνει ακόμα και μέσα στην ίδια τη μέρα. Ίσως τελικά αυτό το «δαιμόνιο», με την έννοια της έλξης που γίνεται πάθος, να είναι ένας δρόμος ή μια προσπάθεια να δώσουμε ένα στιγμιαίο νόημα σε έναν κόσμο που δεν το προσφέρει από μόνος του. Βέβαια δεν αγαπάμε τους «σωστούς» ανθρώπους πάντα, ελπίζουμε όμως στο θαύμα που θα διαρκέσει"

Μια σχετική συνέντευξη του Γιάννη Κίντζιου, μπορείτε να διαβάσετε εδώενώ σημειώσεις του ίδιου για την ποιητική του συλλογή θα βρείτε στο δικό του ιστολόγιο.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:

Ο Γιάννης Κίντζιος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καλλιθέα, σπούδασε Διαφήμιση και τα τελευταία χρόνια είναι αφοσιωμένος στον τομέα του Performance Marketing. Διετέλεσε ομιλητής σε συνέδρια και εισηγητής σεμιναρίων του κλάδου. Παράλληλα, δουλεύει projects καινοτομίας σε συνεργασία με εταιρείες ελληνικές και του εξωτερικού.
Σήμερα, με την εμπειρία και τις γνώσεις του, προετοιμάζει νεότερα στελέχη για την ένταξή τους στον χώρο της διαδραστικής διαφήμισης, μεταδίδοντας γνώσεις και επιτυχημένες εφαρμοσμένες τακτικές.
Ασχολείται, ακόμη, με τη μουσική και τη φωτογραφία, συμμετέχοντας σε εκθέσεις αλλά και τον αθλητισμό λαμβάνοντας μέρος σε αγώνες Μαραθωνίου.

Επικονωνία με τον συγγραφέα :

Instagram :  The Athenian Explorer

Facebook :  Giannis Kintzios

Email : gkintzios@gmail.com  

Δύο ποιήματα δικά του

Μυστικός Δείπνος

Ο μυστικός μας δείπνος είχε προσκεκλημένους την Μαγδαληνή, τον Διόνυσο και την Παναγία που κυοφορούσε την Αγάπη…

Κι εμείς θρέφαμε την πείνα μας μεθώντας με κάθε θνητό μας κύτταρο πριν φθαρεί στην ριπή του χρόνου… 

Την δίψα μας γιάτρευε το ζεστό μας αίμα που έσταζε σαν κερί που τρεμοπαίζει στην εκπνοή των αναστεναγμών

Κι η ηδονή φύτρωνε σαν νυχτολούλουδο στα σκοτεινά σοκάκια μυρίζοντας άνοιξη…

Υπνωτισμένοι στη θαλπωρή αυτής της καλοθρεμμένης φωτιάς, απολαμβάναμε το ακράτισμα κόντρα στον θάνατο

 

Μέσα σε λίγα εκατοστά


Πώς χωρούν όλες οι ομορφιές

όλη η ζωή μας πώς χωρά

μέσα σε λίγα εκατοστά;

 

Σε μια κάμαρη μικρή

σε ένα δωμάτιο φθηνό

σε ένα εύθραυστο κορμί

σε μια γωνιά

 

Πώς ο κόσμος μας όλος

η ευτυχία και η χαρά

μέσα από τα μάτια σου περνά;

 

Πόσοι βοριάδες και βροχές

πόσους χειμώνες και θάλασσες

Πόσοι λεωφόροι και στενά

σαν ταινία από τους τοίχους μας περνάν

 

Ό,τι θυμάμαι απ’ όταν γεννιέμαι

και ό,τι ζω έως να πεθάνω

μέσα από το αίμα σου κυλά


Όλοι οι λόγοι και οι αφορμές

όλοι οι πόθοι και οι φωτιές

θεριεύουν και σβήνουν εδώ μπροστά

μέσα σε λίγα εκατοστά

 

Το βιβλίο του Γιάννη Κίντζιου "Ονειρεύτηκα τη Διοτίμα και άλλα εφήμερα Ειδύλια", μπορείτε να το προμηθευτείτε εδώ.

 

 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις