Αυτοσχέδιο τσαρδάκι

Πόσο χαίρομαι όταν τα παιδιά μας παίζουν και κάνουν "παιδικά" πράγματα. Να μου πεις, αυτονόητο δεν είναι; Χμμ... κι όμως, δεν είναι. Έχει τρομάξει το μάτι μου (πως γίνεται αυτό αλήθεια δεν καταλαβαίνω, θα το ψάξω - το βρήκα είναι επειδή γουρλώνουμε τα μάτια από φόβο) με αυτά που βλέπω και ακούω... Παιδιά που μιλάνε σαν μεγάλοι - εμ βέβαια, αφού δεν συναναστρέφονται με άλλα παιδιά παρά μόνο στο σχολείο, αγοράκια κοριτσάκια επτά - οκτώ χρονώ να κλωτσομπουνιδιάζονται ή να μιλάνε για σεξουαλικά θέματα, κοριτσάκια γύρω στα εννιά, βαμμένα, με ψεύτικες βλεφαρίδες και νύχια μακριά, να κάνουν βιντεάκι στο Τικ Τοκ, χωρίς επίβλεψη γονέα, εννοείται, και να λένε "βλεφαρίδες από τα Jumbo - γ@μ@^3"!

Όλα αυτά και άλλα πολλά, γίνονται γιατί οι γονείς είμαστε "ταβανιασμένοι". Τι να πρωτοκάνουμε; Να φροντίσουμε τους εαυτούς μας, τους συντρόφους μας, τους γονείς μας, τα παιδιά μας, τα σπίτια μας, να πάμε στις δουλειές μας και τα παιδιά στις ασχολίες τους, να τα παρακολουθήσουμε στα διαβάσματά τους, να πληρώσουμε λογαριασμούς, να ψωνίσουμε, να μαγειρέψουμε, να, να να... Αλήθεια είναι όλα αυτά κι ακόμη παραπάνω.

ΌΜΩΣ,τα παιδιά μας δεν θα ξαναμικρύνουνε, δεν θα είναι για πάντα εδώ, κοντά μας, γύρω γύρω μας που μας έχουν ανάγκη. Ας είμαστε ενεργητικά παρόντες, ας έχουμε τα μάτια μας στραμμένα πάνω τους και τα αυτιά μας ανοιχτά να τα ακούμε κι ας μην τα αφήνουμε να βλέπουν και να αναπαράγουν υλικό ανάρμοστο για την ηλικία τους. Οι πιέσεις είναι μεγάλες, η διαπραγμάτευση που πέφτει σκληρή. Το ξέρω, ΟΜΩΣ, γι' αυτό είναι οι ενήλικες για να αντέχουν να καθοδηγούν τα παιδιά να κατακτήσουν και να χαρούν αυτό που φέρνει το κάθε αναπτυξιακό τους στάδιο.

Γι' αυτό σας λέω, σταθείτε λίγο από το τρέξιμο, όταν μπαίνετε στο σπίτι και τα παιδιά σας είναι εκεί, μιλήστε, κοιταχτείτε, αγκαλιαστείτε, ακούστε, παρακολουθήστε, καλέστε φίλους τους στο σπίτι, όποτε μπορείτε και αφήστε τις οθόνες στην άκρη. Έτσι τα παιδιά μπορούν να επιδοθούν στο ελεύθερο παιχνίδι κι αν γκρινιάξουν ότι "βαριούνται" και θέλουν την οθόνη, που αν την έχουν συνηθίσει, πώς να την ανταγωνιστεί μια απλή και ταπεινή "κρεμάλα", να τα αφήσετε να καραβαρεθούν μέχρι να σκαρφιστούν κάτι που θα τα ευχαριστήσει.

Να, καλή ώρα, μια αυτοσχέδια σκηνή, που καλύπτει ένα "σπιτάκι" με μαξιλάρες, κούκλες, παιχνίδια, νερό + σνακ για τις δύσκολες ώρες και πολλά γαργαλητά, χαχανοχαχανητά, μπλαμπλαδίαση και μπόλικες ιστορίες!