Προσφορά βοήθειας: για ποιον άραγε είναι όφελος;

Κι αν η φροντίδα για τους άλλους δεν είναι κάτι που μας αποσπά από τη δική μας ευεξία, αλλά ένα από τα πιο στέρεα θεμέλιά της; Αυτό το άρθρο αμφισβητεί την κοινή παραδοχή της «μάσκας οξυγόνου» — ότι δηλαδή πρέπει πρώτα να εστιάσουμε στον εαυτό μας για να μπορέσουμε να βοηθήσουμε τους άλλους.

Βασισμένοι σε ένα ευρύ σώμα ερευνών, οι συγγραφείς δείχνουν ότι οι συμπεριφορές που στρέφονται προς τον συνάνθρωπο, όπως η ευγένεια, ο εθελοντισμός και η προσφορά στήριξης, παράγουν συχνά μεγαλύτερα και πιο σταθερά οφέλη για την ευεξία μας από ό,τι οι δραστηριότητες που επικεντρώνονται αποκλειστικά στον εαυτό μας. Η προσφορά στους άλλους συνδέεται όχι μόνο με υψηλότερα επίπεδα ευτυχίας και νοήματος, αλλά και με λιγότερο άγχος, καλύτερη σωματική υγεία, ακόμη και με μειωμένο κίνδυνο θνησιμότητας — σε ορισμένες περιπτώσεις, μάλιστα, η σύνδεση αυτή είναι ισχυρότερη από ό,τι η λήψη υποστήριξης.

---

Κύρια σημεία της μελέτης

• Αλλαγή παραδείγματος: Η μελέτη υποστηρίζει ότι αυτά τα στοιχεία έχουν υποτιμηθεί στην επικρατούσα επιστήμη της ευεξίας και ζητά ένα μοντέλο ψυχολογικής υγείας που να προσανατολίζεται ρητά προς τον άλλον.

• Θεραπευτική δράση: Επισημαίνει ότι η προκοινωνική δράση μπορεί να είναι ιδιαίτερα ευεργετική για άτομα που αντιμετωπίζουν κατάθλιψη, κοινωνικό άγχος, εθισμούς ή πένθος, καταρρίπτοντας την ιδέα ότι η αυτοαναφορά πρέπει να προηγείται πάντα.

• Πυλώνας ανθεκτικότητας: Η παροχή βοήθειας, προτείνουν οι συγγραφείς, δεν είναι μια πολυτέλεια που προστίθεται αργότερα, αλλά ένας άμεσος δρόμος προς τη θεραπεία και την ανθεκτικότητα.