Συνέντευξη με τον ηθοποιό και συγγραφέα του παιδικού βιβλίου "Τσοκοάτλ", Βλάσση Χρυσικόπουλο

Όσοι με γνωρίζετε προσωπικά, ξέρετε ότι μου αρέσει το γράψιμο. Από την συγγραφή, κανείς νομίζω δεν έγινε πλούσιος. Σίγουρα όχι εγώ. Πλουσιότερη όμως είμαι, γιατί στη διαδρομή αυτή σμίγουν οι δρόμοι μου με ωραίους, συγκινητικούς ανθρώπους. Όπως είναι ο ηθοποιός και συγγραφέας Βλάσσης Χρυσικόπουλος, με τον οποίον βρεθήκαμε, κάτω από την ίδια εκδοτική στέγη, αυτή των εκδόσεων Κομνηνός.

Έναυσμα γι’ αυτή τη συνέντευξη ήταν το ευφάνταστο κείμενο του για την παιδική θεατρική παράσταση «ο Λούτσιο και το ταξίδι στον πλανήτη Κιαροσκούρο, που παρακολουθήσαμε με το 6^ο Δημοτικό Σχολείο Μοσχάτου, στο θέατρο Μαβίλη. Μια παράσταση που ενθουσίασε τα παιδιά, που με έναν πολύ δημιουργικό τρόπο εξέθεσε μπροστά στα μάτια τους την προαιώνια μάχη του καλού και του κακού, του φωτός με το σκοτάδι. Τα έκανε να αντιδράσουν όταν ο ήρωας δέχτηκε επίθεση από τον αντιήρωα, να κατανοήσουν ότι οι άσχημες συμπεριφορές φέρνουν άσχημα αποτελέσματα και ότι η ζωή είναι καλύτερη όταν είμαστε σε επαφή με τα συναισθήματά μας και δεν ξεχνάμε να χαμογελάμε με καλοσύνη.

Πείτε μου τώρα, δεν θέλετε να γνωρίσετε κι εσείς, έστω λίγο, τον άνθρωπο που «τρύπωσε» μέσα στα μυαλουδάκια των παιδιών μας αυτά τα υπέροχα νοήματα; Ας ξεκινήσουμε λοιπόν:

«1. Που ξεκινά η ιστορία σου Βλάσση; Έχεις αδέλφια;

Ξεκίνησα να υπάρχω στην Πάτρα όπου και έζησα μέχρι τα 18 μου. Δεν είχα όμορφα και ξέγνοιαστα παιδικά χρόνια αλλά επέζησα. Μετά ήρθα στην Αθήνα και μετά πήγα στη Ρώμη. Και ποιος ξέρει που θα καταλήξω. Έχω άλλα τρία αδέρφια, είμαι ο τέταρτος. Έχω συνηθίσει στην "πολυκοσμία" και στους διαφορετικούς χαρακτήρες μες στον ίδιο χώρο. Γι' αυτό και νιώθω άνετα στο θέατρο. Έχω κάνει χρόνια προπόνηση!

2.   Μπορείς να μοιραστείς μαζί μας μια πρώτη χαρούμενη μνήμη;

Όταν στα 18 μου μετακόμισα στην Αθήνα, στην φοιτητική εστία και ένιωσα ότι ξεκινάει μια νέα περίοδος δημιουργικότητας, μελέτης, ωρίμανσης και γνωριμίας με τον εαυτό μου. Ήταν από τις πρώτες πραγματικά χαρούμενες μνήμες της ζωής μου.

3.   Θα ήθελες να μας πεις τι σε δυσκόλεψε πιο πολύ στην εφηβεία;

Δυστυχώς (μάλλον), τα προβλήματα στο εσωτερικό του σπιτιού μου, όταν ήμουν έφηβος, ήταν τόσο τραυματικά που δε μου άφηναν πολύ περιθώριο να έχω τις συνήθεις εφηβικές ανησυχίες. Μου έτρωγαν πολύ από την ενέργεια τα οικογενειακά προβλήματα. Το σχολείο ήταν μια όμορφη διέξοδος. Έφευγα από το σπίτι κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ό,τι κι αν με δυσκόλευε στην εφηβεία το ξεχνούσα στο σχολείο και με τη βοήθεια των φίλων.

4.   Πότε αποφάσισες να γίνεις ηθοποιός;

Από το λύκειο μου είχε καρφωθεί η ιδέα να γίνω ηθοποιός. Είχα από πάντα καλλιτεχνικές ανησυχίες. Πρώτα ήθελα να γίνω ζωγράφος - ζωγραφίζω ωραία. Μετά με ενθουσίασε η ιδέα του να εξερευνήσω τις δυνατότητες του σώματος και πόσους "χαρακτήρες" μπορεί να δημιουργησει. Πέρασα στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών στο ΕΚΠΑ, αποφοίτησα το 2015 και το 2014 πήγα για σπουδές υποκριτικής στη Ρώμη.

5.   Πως ήταν η ζωή στη Ρώμη;

Στη Ρώμη επιστρέφω συχνά. Τα χρόνια των σπουδών είχα τον ενθουσιασμό του νέου αντικειμένου μελέτης αλλά παράλληλα και του να ανακαλύψω μια νέα πόλη. Οπότε, τα πρώτα χρόνια τα θυμάμαι με νοσταλγία και πολλή ομορφιά.

6.   Πως και γύρισες στην Ελλάδα;

Ένας βασικός λόγος ήταν τα χρήματα. Στην Αθήνα θα μπορούσα να επιβιώσω με λιγότερα. Επίσης, η γλώσσα. Μιλάω άπταιστα ιταλικά και έχω πολύ καλή προφορά αλλά - τουλάχιστον για τον πρώτο καιρό - δεν είχα τις ίδιες πιθανότητες να πάρω ρόλο με έναν Ιταλό. Στην Αθήνα δε δυσκολεύτηκα ποτέ σε αυτό το κομμάτι. Νιώθω όμως πολύ τυχερός γιατί μπορώ και κρατώ ζωντανές τις επαγγελματικές μου διασυνδέσεις στην Ιταλία. Είμαι σε πρακτορείο στη Ρώμη και μετράω από το 2016 δύο τηλεοπτικές, 4 θεατρικές δουλειές και δύο σεμινάρια θεάτρου σε εφήβους στα οποία έχω διδάξει.

7.   Προτιμάς το «εκεί» ή το «εδώ»;

Προτιμώ να είμαι εκεί όπου δουλεύω καλά και με αγάπη. Πάω όπου με θέλουν και μ' αγαπούν. Εγώ απολαμβάνω εξίσου τη δουλειά και στις δύο χώρες.

8.   Πιστεύεις ότι ο χώρος της τέχνης και ειδικά του θεάτρου, έχει περιθώρια ανάπτυξης;

Εκατό τοις εκατό! Αν μιλάμε για το προσωπικό ταξίδι του κάθε καλλιτέχνη στην τέχνη, το θεωρώ αναπόφευκτο να εξελιχθεί, να ωριμάσει, να καλυτερεύσει. Τώρα, αν μιλάμε για υποδομές, εκπαίδευση κλπ, επίσης, υπάρχουν περιθώρια ανάπτυξης. Κυρίως, στον τρόπο σκέψης: οι καλλιτέχνες δεν είμαστε χομπίστες, είμαστε σκληρά εργαζόμενοι και μας αξίζει ο σεβασμός και η αρωγή απ'όλη την κοινωνία. Δεν είναι δεδομένο.

9.   Τι σου αρέσει πιο πολύ απ’ όλα να κάνεις: να γράφεις, να σκηνοθετείς ή να παίζεις;

Είμαι ηθοποιός και αυτό δε νομίζω να αλλάξει. Απολαμβάνω να γράφω και να σκηνοθετώ και νομίζω τα καταφέρνω καλά. Αλλά εμένα η δουλειά μου είναι να παίζω. Θα ήθελα στο μέλλον να τα κάνω όλα με ισορροπία και αρμονία. Συγγραφή, σκηνοθεσία και υποκριτική επικοινωνούν μεταξύ τους και είναι εργαλεία που θέλω να χρησιμοποιώ πάντα στη δουλειά μου.

10. Μίλησε μας για το τι σε έκανε να γράψεις τον πλανήτη «Κιαροσκούρο».

Το ερέθισμα μου το έδωσε η Φρίνη Θετάκη, η σκηνοθέτρια της παράστασης. Ήθελε να μιλήσει για το bullying στις μικρές ηλικίες κι έτσι μου γεννήθηκε η ιδέα ενός παιδιού, του Λούτσιο, που φωτίζει. Πώς τον βλέπουν όμως τα παιδιά που δεν φωτίζουν; Ένα παιχνίδι και μια κόντρα μεταξύ φωτός και σκοταδιού. Πόλεμος στον Πλανήτη Κιαροσκούρο.

11. Πες μας και τι σε ενέπνευσε να γράψεις το «Τσοκοάτλ».

Ήθελα να εξηγήσω με απλό και θεατρικό τρόπο το ταξίδι που έκανε η σοκολάτα μέχρι να φτάσει στα χέρια μας. Ότι προέρχεται από ένα δέντρο, το κακαόδεντρο και μια σύντομη ιστορική αναδρομή στο κακάο. Έτσι, το 2016 -17 γεννήθηκε το θεατρικό έργο και λίγα χρόνια μετά βγήκε και σε μορφή παραμυθιού με τη φροντίδα και την αγάπη των εκδόσεων Κομνηνός.

12.         Τι σε «ορέγει» επαγγελματικά αυτή την περίοδο;

Λιγουρεύομαι από τώρα την επόμενη δουλειά που θα φέρει την υπογραφή μου από την ερχόμενη σεζόν 2026-2027 και η οποία θα είναι 100% προσωπική υπόθεση. Θέλω πολύ να τα ξαναπούμε και τότε να δώσω λεπτομέρειες.

13. Θα ήθελες να μοιραστείς κάτι άλλο μαζί μας που νιώθεις ότι αφήνει απ’ έξω κάτι ουσιώδες για το ποιος είσαι;

Με λένε Βλάσση Χρυσικόπουλο, είμαι ηθοποιός και συγγραφέας και θέλω να μοιραστώ μαζί σας το συναρπαστικό μου ταξίδι στο θέατρο. Σας θέλω συνεπιβάτες. Μόνος μου, δεν είναι ωραία. Μου/ μας εύχομαι να μοιραστούμε πολύ συγκίνηση μαζί.»

Εγώ πάντως Βλάσση θα πάρω το εισιτήριο και θα συνεπιβιβαστώ. Θα σου ευχηθώ η ζωή να σου φέρει αναπλήρωση σε ό,τι σου έχει στερήσει και οι άνθρωποι να σου φερθούν καλά!

Αν σας ενδιαφέρει να αποκτήσετε το βιβλίο, μπορείτε να το παραγγείλετε 👉εδώ