Σκοτάδι ή φως;

Κάποτε, μέχρι σχετικά πρόσφατα, το Πάσχα και τα Χριστούγεννα ήταν αγαπημένες γιορτές. Συνδεδεμένες με τα παιδικά χρόνια και τις αθώες αναμνήσεις τους μέσα από μυρωδιές, έθιμα, εικόνες και φιγούρες ανθρώπων που τώρα πια δεν είναι στη ζωή. Παρακολουθούσα εμμονικά σχεδόν, σχετικές ταινίες και τηρούσα πιστά τις παραδόσεις. Μέχρι που… Μέχρι που μεγάλωσα και σκέφτομαι πάνω σε όλα αυτά. Σε τι χρησιμεύουν; Μόνο τα κουλουράκια, τα τσουρέκια, οι λαμπάδες, τα βαμμένα αβγά κάνουν το Πάσχα; Αρκούν τα στολίδια και τα δώρα να "εξαγοράσουν" τον σκιώδη εαυτό μου; Άραγε να φάω εκείνο το αβγό πριν την ανάσταση ή θα είμαι αμαρτωλή;

Τι κάνουμε στην καθημερινότητά μας για να μένουμε πιστοί στις ουσιώδεις πανανθρώπινες αξίες που είναι κοινές σε κάθε θρησκεία; Που είναι η αλήθεια και το φως μέσα μας; Το πως στεκόμαστε απέναντι στο θάνατο είναι συνδεδεμένα άμεσα με το πως στεκόμαστε στη ζωή. Δύο είναι οι επιλογές που έχουμε πιστεύω: με το καλό ή με το κακό, με τη δημιουργία ή με την καταστροφή, με το σκοτάδι ή με το φως. Αν κρατώ κάτι από τούτη τη γιορτή είναι πως οι άνθρωποι είμαστε ικανοί να κουβαλάμε τον Θεό και τον δαίμονα μέσα μας. Χρειάζεται να μεγαλώσουμε τόσο ώστε να μπορέσουμε να πάρουμε τη σωστή θέση στη ζωή μας.

"Δεν ξέρεις πού πηγαίνεις

και δεν ξέρεις πού έχεις υπάρξει

Υπάρχουν ένα δισεκατομμύριο φώτα που λάμπουν

κι εσύ βρίσκεσαι κάπου ανάμεσα...

...Αν θες να βγάλεις τα προς το ζην εδώ

θα χρειαστείς μια μεγαλύτερη βάρκα

Κοίτα αλλού, κοίτα αλλού...

...Τώρα, προσπάθησα να σε βοηθήσω

και πιστεύω πως αυτό είναι αλήθεια

Μα δεν μπορώ απλά να αναπνέω

από συμπόνια για σένα

Είναι σκληρό να το ακούει κανείς αυτό

κι είναι δύσκολο για μένα να το λέω

αλλά εσύ ήσουν εκείνος που μπήκε σε αυτό το παιχνίδι

και τώρα εσύ μόνος σου πρέπει να το παίξεις."