Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επιλεγμένα

Η σχολική τάξη ως αγκαλιά και η δύναμη της προσφοράς

  Συνέντευξη με τη Δέσποινα Σπυροπούλου - δασκάλα και συγγραφέα των βιβλίων "Η φραουλίτσα που δεν ήθελε να κοκκινίσει", "Το γαλάζιο το χταπόδι που είχε άλλο ένα πόδι" και "Μάνο μου δεν είσαι μόνος", των εκδόσεων Κομνηνός. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που με την παρουσία τους και μόνο γειώνουν τον χώρο γύρω τους. Η Δέσποινα Σπυροπούλου -η αγαπημένη «κυρία Νούλη» των μαθητών της, που ζει στο Άργος Ορεστικό της Καστοριάς- ανήκει αναμφίβολα σε αυτή την κατηγορία. Μετά από 37 ολόκληρα χρόνια προσφοράς στην εκπαίδευση, συνεχίζει να χτίζει γέφυρες ενσυναίσθησης, μοναδικότητας και αγάπης. Μέσα από το πρόσφατο βιβλίο της, «Μάνο μου, δεν είσαι μόνος…» (Εκδόσεις Κομνηνός), αγγίζει με έναν εξαιρετικά ευαίσθητο τρόπο την ασθένεια ενός παιδιού, την κενή καρέκλα στην τάξη, αλλά και το μεγαλείο της εθελοντικής αιμοδοσίας και της δωρεάς μυελού των οστών. Είχα τη χαρά να συζητήσω μαζί της για το ταξίδι της μάθησης, τον φόβο της αβεβαιότητας και το πώς η σχολική αίθουσα μπ...

Οι μελωδίες του Ουράνιου τόξου

Παγκόσμια μέρα παιδικού βιβλίου σήμερα κι έχω να πω τόσα πολλά που δεν ξέρω τι να ξεχωρίσω. Από τότε που έμαθα να διαβάζω, το βιβλίο ήταν η παρέα μου. Ενώ οι φίλοι δεν μου έλειπαν - και δε μου λείπουν, υπήρχαν εκείνες οι ώρες της τεμπελιάς και της μοναξιάς - μοναχικότητα κι ελεύθερη επιλογή τώρα πια - που περίμενα πως και πως να πιάσω στα χέρια μου ένα βιβλίο για να το "ξεκοκαλίσω". Δεν φανταζόμουν ποτέ όμως ότι σαν ενήλικη, θα συνέχιζα να ζω μέσα στον κόσμο των βιβλίων, όχι μόνο σαν αναγνώστρια που φαντάζεται κόσμους γραπτούς αλλά και σαν συγγραφέας, ανάμεσα σε άλλους αξιόλογους συνοδοιπόρους της γραφής, σαν γονιός που μεγαλώνει ένα παιδί μέσα στα βιβλία ή σαν μέλος συλλόγων που υποστηρίζουν τη δημιουργική ανάγνωση και γραφή.

Στην πορεία μου αυτή, καθώς και μέσα από τη συμβουλευτική, έχω συναντήσει τόσες ιστορίες...  Οι πιο δυνατές όμως, παραμένουν οι αληθινές ιστορίες της ίδιας της ζωής. Αυτές, αν δεν συνθλίψουν δημιουργούν. Γίνονται δρόμος, φως και παρηγοριά για άλλους ανθρώπους. Μεταβολίζονται σε κάτι καλό. Τώρα, αν αυτή η ιστορία αρέσει ή δεν αρέσει, γνωρίσει επιτυχία, πάρει θετικές ή αρνητικές κριτικές, αυτό είναι κάτι τελείως διαφορετικό.

Η γραφή και το διάβασμα πάνε χέρι χέρι. Είναι θεραπευτικά και συντελούν στην ευημερία μας. Γι' αυτό ας περιορίσουμε τη χρήση των οθονών στο τελείως απαραίτητο για την καθημερινότητά μας κι ας πιάσουμε τα βιβλία στα χέρια μας. Αν τα κρατάμε εμείς, θα τα ζητήσουν και τα παιδιά μας - όπως ζητούν το κινητό. Αν μας ζητήσουν να δουν παραμύθια, ας δούμε μαζί τους κι ας συζητήσουμε πάνω στο τι είδαμε. Μπορούμε να τους προτείνουμε να δουν παραμύθια για διασκέδαση ή με ειδικό περιεχόμενο, όπως αυτό, που είναι στην νοηματική: τις "Μελωδίες του Ουράνιου Τόξου", της μουσικοπαιδαγωγού Ελένης Ιντέρνου, από τις εκδόσεις Κομνηνός. Ένα αληθινό "παραμύθι". Δύσκολες ιστορίες μικρών και μεγάλων που γίνονται πιο απαλές μέσα από τα χρώματα και τη μουσική. Πιο ελαφριές για να τις σηκώνουν οι μικρές πλάτες και οι μεγάλες. Πιο όμορφες με τη συμβολή εικονογράφων όπως η Βιβή Μαρκάτου Heineman!


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις