Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επιλεγμένα

Η αυτοβελτίωση δεν είναι πάντα εξέλιξη. Ποιά είναι η διαφορά;

  Photo: Pexels Πηγή:  River Crane   Ο εσωτερικός κριτής που δεν σωπαίνει ποτέ εντελώς, όση πρόοδος κι αν σημειωθεί — αυτό δεν είναι εξέλιξη. Αυτό είναι το πρόβλημα, μεταμφιεσμένο σε εξέλιξη.   Δύο άνθρωποι κάθονται σε ένα πιάνο. Ο πρώτος παίζει προσεκτικά, σωστά — η προσοχή του είναι στραμμένη προς τα έξω, προς το δωμάτιο, συντονισμένη όχι μόνο με τη μουσική, αλλά και με το πώς αυτή γίνεται αντιληπτή. Υπάρχει προσπάθεια σε αυτό, και κάτι ακόμα: μια βουβή παρακολούθηση, μια ανίχνευση της ατμόσφαιρας για σημάδια έγκρισης. Το παίξιμο είναι τεχνικά άρτιο. Αλλά κάτω από τις νότες, κάτι κοπιάζει πολύ σκληρά. Ο δεύτερος άνθρωπος κάθεται και απλώς παίζει. Το δωμάτιο υπάρχει. Οι άνθρωποι μέσα σε αυτό υπάρχουν. Όμως η προσοχή του βρίσκεται εξολοκλήρου αλλού — μέσα στην ίδια τη μουσική, ακολουθώντας κάτι που δεν έχει καμία σχέση με το πώς θα το εισπράξουν οι άλλοι. Η ποιότητα αυτής της προσοχής είναι απτή. Μια ενέργεια ξεπηδά μέσα από το παίξιμο, η οποία δεν υπήρχε στις νότες....

Οι μελωδίες του Ουράνιου τόξου

Παγκόσμια μέρα παιδικού βιβλίου σήμερα κι έχω να πω τόσα πολλά που δεν ξέρω τι να ξεχωρίσω. Από τότε που έμαθα να διαβάζω, το βιβλίο ήταν η παρέα μου. Ενώ οι φίλοι δεν μου έλειπαν - και δε μου λείπουν, υπήρχαν εκείνες οι ώρες της τεμπελιάς και της μοναξιάς - μοναχικότητα κι ελεύθερη επιλογή τώρα πια - που περίμενα πως και πως να πιάσω στα χέρια μου ένα βιβλίο για να το "ξεκοκαλίσω". Δεν φανταζόμουν ποτέ όμως ότι σαν ενήλικη, θα συνέχιζα να ζω μέσα στον κόσμο των βιβλίων, όχι μόνο σαν αναγνώστρια που φαντάζεται κόσμους γραπτούς αλλά και σαν συγγραφέας, ανάμεσα σε άλλους αξιόλογους συνοδοιπόρους της γραφής, σαν γονιός που μεγαλώνει ένα παιδί μέσα στα βιβλία ή σαν μέλος συλλόγων που υποστηρίζουν τη δημιουργική ανάγνωση και γραφή.

Στην πορεία μου αυτή, καθώς και μέσα από τη συμβουλευτική, έχω συναντήσει τόσες ιστορίες...  Οι πιο δυνατές όμως, παραμένουν οι αληθινές ιστορίες της ίδιας της ζωής. Αυτές, αν δεν συνθλίψουν δημιουργούν. Γίνονται δρόμος, φως και παρηγοριά για άλλους ανθρώπους. Μεταβολίζονται σε κάτι καλό. Τώρα, αν αυτή η ιστορία αρέσει ή δεν αρέσει, γνωρίσει επιτυχία, πάρει θετικές ή αρνητικές κριτικές, αυτό είναι κάτι τελείως διαφορετικό.

Η γραφή και το διάβασμα πάνε χέρι χέρι. Είναι θεραπευτικά και συντελούν στην ευημερία μας. Γι' αυτό ας περιορίσουμε τη χρήση των οθονών στο τελείως απαραίτητο για την καθημερινότητά μας κι ας πιάσουμε τα βιβλία στα χέρια μας. Αν τα κρατάμε εμείς, θα τα ζητήσουν και τα παιδιά μας - όπως ζητούν το κινητό. Αν μας ζητήσουν να δουν παραμύθια, ας δούμε μαζί τους κι ας συζητήσουμε πάνω στο τι είδαμε. Μπορούμε να τους προτείνουμε να δουν παραμύθια για διασκέδαση ή με ειδικό περιεχόμενο, όπως αυτό, που είναι στην νοηματική: τις "Μελωδίες του Ουράνιου Τόξου", της μουσικοπαιδαγωγού Ελένης Ιντέρνου, από τις εκδόσεις Κομνηνός. Ένα αληθινό "παραμύθι". Δύσκολες ιστορίες μικρών και μεγάλων που γίνονται πιο απαλές μέσα από τα χρώματα και τη μουσική. Πιο ελαφριές για να τις σηκώνουν οι μικρές πλάτες και οι μεγάλες. Πιο όμορφες με τη συμβολή εικονογράφων όπως η Βιβή Μαρκάτου Heineman!


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις