Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επιλεγμένα

Η αυτοβελτίωση δεν είναι πάντα εξέλιξη. Ποιά είναι η διαφορά;

  Photo: Pexels Πηγή:  River Crane   Ο εσωτερικός κριτής που δεν σωπαίνει ποτέ εντελώς, όση πρόοδος κι αν σημειωθεί — αυτό δεν είναι εξέλιξη. Αυτό είναι το πρόβλημα, μεταμφιεσμένο σε εξέλιξη.   Δύο άνθρωποι κάθονται σε ένα πιάνο. Ο πρώτος παίζει προσεκτικά, σωστά — η προσοχή του είναι στραμμένη προς τα έξω, προς το δωμάτιο, συντονισμένη όχι μόνο με τη μουσική, αλλά και με το πώς αυτή γίνεται αντιληπτή. Υπάρχει προσπάθεια σε αυτό, και κάτι ακόμα: μια βουβή παρακολούθηση, μια ανίχνευση της ατμόσφαιρας για σημάδια έγκρισης. Το παίξιμο είναι τεχνικά άρτιο. Αλλά κάτω από τις νότες, κάτι κοπιάζει πολύ σκληρά. Ο δεύτερος άνθρωπος κάθεται και απλώς παίζει. Το δωμάτιο υπάρχει. Οι άνθρωποι μέσα σε αυτό υπάρχουν. Όμως η προσοχή του βρίσκεται εξολοκλήρου αλλού — μέσα στην ίδια τη μουσική, ακολουθώντας κάτι που δεν έχει καμία σχέση με το πώς θα το εισπράξουν οι άλλοι. Η ποιότητα αυτής της προσοχής είναι απτή. Μια ενέργεια ξεπηδά μέσα από το παίξιμο, η οποία δεν υπήρχε στις νότες....

Νέο βιβλίο έεεερχεται με το..."Βανάκι"!


Ξέρετε πόσο αγαπώ το γράψιμο. Αυτό το βιβλίο ξεκίνησε να συμβαίνει πολλά χρόνια πίσω. Άρχισα να το γράφω πριν δύο. Όσο πέρναγε ο καιρός, συμπλήρωνα χιλιόμετρα... Ταξίδια που έκανα, άνθρωποι που γνώρισα, ιστορίες που άκουσα, ανάγκες που καταγράφηκαν, επιθυμίες, όνειρα, φαντασία και πραγματικότητα μπλέχτηκαν στην παρακάτω, λίγο - πολύ ιστορία:

(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου που αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην επιμέλεια):

"Στα τριάντα έξι της, η Βάνα, έμαθε πως η απώλεια δεν χτυπάει μόνο μία φορά. Μεγαλωμένη ανάμεσα στις σκιές ενός αλκοολικού πατέρα και στη σιωπή μιας καταθλιπτικής μητέρας, πίστεψε πως ο γάμος θα ήταν το καταφύγιό της. Όταν όμως η μοίρα της αφαιρεί τα πάντα μέσα σε λίγους μήνες, μια σαρωτική μοναξιά την κατακλύζει.

Με μοναδική σπιτικό ένα παλιό βανάκι, παρέα έναν παλαβιάρη σκύλο και έναν χάρτη γεμάτο φαντάσματα, αποφασίζει να οδηγήσει μακριά από όλα όσα την όριζαν. Από τους αμπελώνες της Αχαΐας και τα σοκάκια της Ναυπάκτου που ακόμη μυρίζουν έναν παλιό, έρωτα, μέχρι τα παγωμένα νερά του Αλιάκμονα και το άγνωστο των Δαλματικών ακτών.

Είναι ένα ταξίδι για να ξεφύγει από το παρελθόν ή για να το αντιμετωπίσει επιτέλους; Στην άσφαλτο που ξετυλίγεται μπροστά της, η Βάνα θα ανακαλύψει πως μερικές φορές πρέπει να χάσεις τον δρόμο σου για να βρεις τον προορισμό σου."

Είναι ένα ταξίδι αυτογνωσίας και θεραπείας, που θέλω να πιστεύω ότι θα αγαπηθεί! 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις