Πίστεψέ με όταν λέω πως θα ήθελα να μπορούσα να σου προσφέρω κάτι σαν ένα αυτόματο παραμέρισμα των σύννεφων, μια μοναδική πρόταση ή πρακτική που θα σε επέστρεφε αμέσως στην ειρήνη. Κάτι απλό και καθολικό. Ένα μονοπάτι «ενός μεγέθους» που ταιριάζει σε όλους για την επιστροφή στο κέντρο μας.
Αλλά η αλήθεια είναι πως το να είσαι άνθρωπος δεν λειτουργεί έτσι.
Δεν υπάρχει μία πόρτα που να ταιριάζει σε όλους. Δεν υπάρχει μία οδηγία που να έχει την ίδια επίδραση σε κάθε νευρικό σύστημα, κάθε ιστορία, κάθε καρδιά. Και δεν θέλω να προσθέσω περισσότερο θόρυβο στη στοίβα.
Γιατί τελευταία μοιάζει σαν οπουδήποτε κι αν στρίψεις, να υπάρχει κάποιος που σου λέει πώς θα έπρεπε να πλοηγείσαι. Πώς θα έπρεπε να νιώθεις, να ανταποκρίνεσαι ή να ενεργείς.
Τα «πρέπει» είναι ατελείωτα.
Άνοιξε οποιαδήποτε ροή ειδήσεων ή κοινωνική πλατφόρμα και υπάρχει μια άλλη φωνή που συνταγογραφεί τη σωστή πνευματική στάση, τη σωστή συναισθηματική απόκριση, τον ορθό τρόπο για να είσαι σε εγρήγορση ή συνειδητοποιημένος ή εξελιγμένος.
Φυσικά, αυτό είναι εξαντλητικό.
Έτσι, αντί να προσφέρω κάτι καινούργιο ή έξυπνο, βρίσκω τον εαυτό μου να επιστρέφει σε μερικές πολύ παλιές, πολύ ήσυχες φράσεις που έμειναν μαζί μου για χρόνια.
Μία από αυτές είναι η εξής, από τις μέρες που δίδασκα ως θεραπευτής:
Ακόμη και στην εμφανή απουσία του…
Ακόμη και στην εμφανή απουσία της ειρήνης, υπάρχει ειρήνη.
Ακόμη και στην εμφανή απουσία της τάξης, υπάρχει τάξη.
Ακόμη και στην εμφανή απουσία του Θεού, υπάρχει Θεός.
Αν αυτό είναι αλήθεια —αν η ειρήνη ή η τάξη ή η παρουσία δεν έχουν στην πραγματικότητα εξαφανιστεί— τότε το ερώτημα γίνεται προσωπικό. Όχι: Τι πρέπει να κάνουν εκείνοι; Αλλά: Τι πρέπει να κάνω εγώ για να το αισθανθώ ξανά;
Πώς θα μαλακώσω αρκετά ώστε να παρατηρήσω αυτό που δεν έφυγε ποτέ; Πώς θα ξεμπλέξω τον εαυτό μου από τον θόρυβο για αρκετή ώρα ώστε να επανασυνδεθώ;
Μια άλλη φράση που με στήριξε τελευταία είναι ακόμη πιο απλή:
Οπουδήποτε κι αν κοιτάξω, βλέπω αυτό που ψάχνω.
Αν σαρώνω τον κόσμο για αποδείξεις ότι τα πάντα είναι διαλυμένα, θα τις βρω αμέσως. Αν ψάχνω για οργή, είναι εκεί. Αν ψάχνω για φόβο, είναι παντού.
Αλλά αν το μόνο πράγμα που επιλέγω να ψάξω είναι ο Θεός —ή η αγάπη, η αρμονία, η νοημοσύνη, η φροντίδα— τότε αυτό είναι που αρχίζει να εμφανίζεται.
Έτσι, η μόνη πραγματική επιλογή που φαίνεται να έχω είναι αυτή: Τι ψάχνω; Κι αν δεν μπορώ να το δω; Τότε ίσως μου ζητείται να είμαι εγώ αυτό.
Να είμαι η ηρεμία, ο ακροατής, η σταθερότητα. Να είμαι τα χέρια και τα πόδια αυτού ακριβώς του πράγματος στο οποίο λέω ότι πιστεύω.
Όχι ως μια παράσταση ή κάποια εννοιολογική στρατηγική, αλλά απλά ήσυχα, με τον τρόπο που κινούμαι μέσα στη μέρα.
Δεν κυνηγάω ακολούθους ή αποτελέσματα ούτε προσπαθώ να κερδίσω σε αντιπαραθέσεις. Και δεν απωθώ κανέναν. Εξασκούμαι στο να είμαι παρών μέσα στην πράξη.
Χωρίς κυνηγητό. Χωρίς προσκόλληση. Χωρίς αντεκδίκηση.
Απλά εμπιστευόμενος πως ό,τι μου αναλογεί να κάνω θα αποκαλυφθεί όταν έρθει η ώρα, και πως οι σωστοί άνθρωποι θα βρουν τον δρόμο τους προς τα εδώ, και άλλοι όχι, και αυτό είναι εντάξει.
Πρέπει να είναι εντάξει. Γιατί ίσως η ειρήνη να μην ήταν ποτέ κάτι που κατασκευάζουμε. Ίσως είναι κάτι που θυμόμαστε.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου