Το μοντέλο του Gary Chapman είναι απλό και χρήσιμο: Ο καθένας μας έχει έναν προτιμώμενο τρόπο να δίνει και να λαμβάνει αγάπη, είτε πρόκειται για λόγια επιβεβαίωσης, είτε για ποιοτικό χρόνο, πράξεις φροντίδας, δώρα ή σωματική επαφή [1]. Αν μιλήσεις τη γλώσσα του άλλου, νιώθει ότι τον αγαπούν. Αν την αστοχήσεις, νιώθει ότι τον παραβλέπουν.
Η ιδέα των γλωσσών της αγάπης έγινε ανάρπαστη για έναν λόγο — μας έδωσε ένα απλό λεξιλόγιο για κάτι που μπορεί να είναι δύσκολο να συζητηθεί. Αλλά εδώ είναι το θέμα: Τα πρόσφατα επιστημονικά ευρήματα στην πραγματικότητα δεν την υποστηρίζουν. Όπως εξερευνούμε με τον Harry Reis στο βιβλίο How to Feel Loved, η έρευνα μας αφηγείται μια πιο ενδιαφέρουσα —και ελπιδοφόρα— ιστορία από αυτή που υποδηλώνει το μοντέλο του Chapman.
Κι αν η αγάπη μοιάζει λιγότερο με γλώσσα και περισσότερο με διατροφή;
Η Emily Impett και οι συνεργάτες της παρουσιάζουν ένα πειστικό επιχείρημα: ότι η αγάπη μπορεί να λειτουργεί λιγότερο σαν το να μιλάς μία και μοναδική σωστή γλώσσα και περισσότερο σαν το να τρως ένα ισορροπημένο γεύμα [2].
Σκέψου το κάπως έτσι: Μπορεί να λατρεύεις το γλυκό, αλλά το γλυκό από μόνο του δεν είναι βραδινό γεύμα. Μπορεί να λιγουρεύεσαι πρωτεΐνη, αλλά το σώμα σου εξακολουθεί να χρειάζεται λαχανικά. Η ίδια λογική ισχύει και για το πώς δεχόμαστε την αγάπη. Μπορεί να εκτιμάς ιδιαίτερα τα λόγια επιβεβαίωσης ή τη σωματική επαφή —και αυτό έχει σημασία, αξίζει να το γνωρίζεις και να το μοιράζεσαι— αλλά οι περισσότεροι από εμάς χρειαζόμαστε περισσότερα από ένα συστατικά για να νιώσουμε πραγματικά θρεμμένοι.
Όταν αποφασίζουμε πολύ απόλυτα ότι η αγάπη μετράει μόνο σε μία μορφή, αρχίζουμε να χάνουμε αυτό που βρίσκεται ακριβώς μπροστά μας.
Περιμένουμε λόγια... και χάνουμε μια εξυπηρέτηση που έκανε κάποιος για εμάς.
Περιμένουμε ένα άγγιγμα... και χάνουμε τον χρόνο που κάποιος ξεκάλThread (ξεκλέκλεψε) αποκλειστικά για εμάς.
Περιμένουμε μια μεγαλειώδη χειρονομία... και χάνουμε τους μικρούς τρόπους με τους οποίους κάποιος έδειξε ότι μας σκέφτεται.
Εδώ είναι που η έρευνα γίνεται ενδιαφέρουσα: Οι υπάρχουσες μελέτες αμφισβητούν την ιδέα ότι το να ταιριάξεις με την κορυφαία γλώσσα αγάπης του συντρόφου σου είναι αυτό που κάνει τις σχέσεις να ευδοκιμούν [3]. Οι περισσότεροι άνθρωποι νιώθουν ότι τους αγαπούν με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, και οι πέντε κατηγορίες μπερδεύονται μεταξύ τους πολύ περισσότερο απ' ό,τι υποστηρίζει το μοντέλο. Επιπλέον, το να εκφράζει ένας σύντροφος την αγάπη του στη νούμερο ένα «γλώσσα» σου, δεν προβλέπει με ασφάλεια ότι θα νιώσεις περισσότερη αγάπη ή μεγαλύτερη ικανοποίηση [4].
Η πρώτη μου αντίδραση σε αυτό το εύρημα ήταν κάπως έτσι: Λοιπόν, αυτό είναι απογοητευτικό. Αλλά όσο περισσότερο σκέφτομαι τι έλεγε η έρευνα, τόσο πιο απελευθερωτικό ένιωθα να προσεγγίζω τις σχέσεις με αυτόν τον τρόπο.
Δεν είμαστε εγκλωβισμένοι μέσα σε ένα μόνο στενό μονοπάτι για να νιώσουμε ότι μας αγαπούν. Η αγάπη μπορεί να μας βρει μέσα από την υπομονή, μέσα από το χιούμορ και μέσα από κάποιον που κάνει χώρο για τα συναισθήματά μας, ακόμα και με ατελή τρόπο. Ένας σύντροφος που μας παίρνει από το αεροδρόμιο. Ένας φίλος που θυμήθηκε το ραντεβού μας. Ένας συνάδελφος που παρατήρησε ότι δείχναμε πελαγωμένοι.
Κάτι που εγείρει μια διαφορετική ερώτηση: Με ποιους τρόπους εμφανίζεται ήδη η αγάπη στη ζωή μου;
Θα είμαι ειλικρινής… το έχω χάσει κι εγώ η ίδια. Πριν από λίγο καιρό, έφτασε ένα δώρο-έκπληξη στο ταχυδρομείο και η πρώτη μου σκέψη ήταν: Αυτό δεν είναι πραγματικά του γούστου μου. Και μετά με έπιασα επ' αυτοφώρω. Ήταν αυτό πράγματι ένα σημάδι αγάπης; (Προφανώς και ήταν!)
Η σειρά σου
Αντί να αναρωτιέσαι: «Μιλάει αυτός ο άνθρωπος τη γλώσσα της αγάπης μου;», δοκίμασε να αναρωτηθείς: «Τι είδους σύνδεση χρειάζεται αυτή η στιγμή;»
Στη συνέχεια, επίλεξε ένα συστατικό:
Αφήστε το τηλέφωνό σου στην άκρη κατά τη διάρκεια μιας ολόκληρης συζήτησης.
Πες σε κάποιον ένα συγκεκριμένο πράγμα που εκτιμάς σε αυτόν.
Κάνε ένα κομμάτι της ημέρας κάποιου λίγο πιο εύκολο.
Κάνε μια χειρονομία που λέει, απλώς, «σε σκέφτηκα».
Και καθώς το κάνεις, έχε το νου σου για αυτά τα ίδια «συστατικά» που έρχονται προς το μέρος σου.
Οι γλώσσες της αγάπης μπορούν να μας βοηθήσουν να παρατηρήσουμε τι λαχταράμε, αλλά δεν πρέπει να γίνουν το μόνο πράγμα στο μενού.
Αυτή την εβδομάδα, σου εύχομαι ένα πιο πλήρες γεύμα! Λίγο περισσότερη προσοχή, φροντίδα και διάθεση να παρατηρήσεις την αγάπη που βρίσκεται ήδη εκεί.
Τα λέμε σύντομα,
Sonja
Research & Citations
[1] Chapman, G. D. (2015). The 5 love languages: The secret to love that lasts. Northfield Publishing.
[2] Impett, E. A., Park, H. G., & Muise, A. (2024). Popular psychology through a scientific lens: Evaluating love languages from a relationship science perspective. Current Directions in Psychological Science, 33(2), 87–92.
[3] Flicker, S. M., & Sancier‐Barbosa, F. (2025). Testing the predictions of Chapman's five love languages theory: Does speaking a partner's primary love language predict relationship quality? Journal of Marital and Family Therapy, 51(1), e12747.
[4] Chopik, W., Hickman, L., Weidmann, R., Purol, M., & Yang, H. (2025). Lost in translation: Matching on love languages explains little variation in relational outcomes in mid and late life. Innovation in Aging, 9(Supplement_2), igaf122–1395.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου