Τι θα γινόταν αν το χαμόγελο συνταγογραφούνταν;

Τι θα γινόταν αν ένα χαμόγελο αντιμετωπιζόταν σαν μια μεταδοτική ασθένεια — αν δηλαδή καταγραφόταν, χαρτογραφούνταν και αναλυόταν ως κάτι που εξαπλώνεται σε έναν πληθυσμό; Αυτό είναι το ερώτημα πίσω από μια νέα επιστημονική δημοσίευση του Προγράμματος Ανθρώπινης Ευημερίας (Human Flourishing Program) του Χάρβαρντ, η οποία δημοσιεύτηκε αυτόν τον μήνα στο International Journal of Wellbeing. Οι συγγραφείς επιχειρηματολογούν υπέρ μιας «θετικής επιδημιολογίας» της μικρο-καλοσύνης: μικρές χειρονομίες, διάρκειας κάτω των πέντε δευτερολέπτων, οι οποίες μπορεί να διαδοθούν σαν κύματα μέσα στις κοινότητες με τρόπους που μόλις τώρα αρχίζουμε να μετράμε. Βασιζόμενοι στην έρευνα για τη συναισθηματική μετάδοση και σε μελέτες που δείχνουν ότι η ευτυχία εξαπλώνεται στα κοινωνικά δίκτυα μέχρι και σε τρία επίπεδα διαχωρισμού, υποστηρίζουν ότι η καλοσύνη, όπως ο φόβος ή η χαρά, είναι πραγματικά μεταδοτική. Το χαμόγελο που χαρίζετε σε έναν άγνωστο μπορεί να φτάσει σε ανθρώπους που δεν θα γνωρίσετε ποτέ.

Η πιο πρωτότυπη κίνηση της μελέτης είναι η προσαρμογή των εργαλείων της κλασικής επιδημιολογίας —παθογόνος παράγοντας, ξενιστής, περιβάλλον και φορέας— στη μελέτη μικρών πράξεων ζεστασιάς, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να προτείνει θεωρητικά τη χρήση αναγνώρισης προσώπου μέσω Τεχνητής Νοημοσύνης σε δημόσιες κάμερες ασφαλείας (CCTV), προκειμένου να καταγράφεται η εξάπλωση των αυθεντικών χαμογελών στους αστικούς χώρους.

Η ευρύτερη προέκταση αυτού του σκεπτικού είναι ελπιδοφόρα: η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο η καλοσύνη μεταδίδεται στους πληθυσμούς θα μπορούσε να μας βοηθήσει να σχεδιάσουμε κοινότητες που λειτουργούν ως επίκεντρα σύνδεσης και όχι διχασμού. Οι μικρές χειρονομίες ίσως τελικά να αποτελούν ένα από τα πιο αποτελεσματικά εργαλεία δημόσιας υγείας που έχουμε στη διάθεσή μας.

Πηγή: https://www.internationaljournalofwellbeing.org/index.php/ijow/article/view/5521