Ένα βιβλίο έπος για το Ελληνικό ποδόσφαιρο!

 Όσοι με ξέρετε προσωπικά, θα γνωρίζετε ότι εγώ και το ποδόσφαιρο δεν έχουμε καμμία σχέση! Εγώ και το βιβλίο όμως; Μεγάλη! Ένα βιβλίο που μου έκανε εντύπωση είναι "Το γαλανόλευκο ταξίδι", του συγγραφέα Χρήστου Λυκάκη, από τις εκδόσεις Κομνηνός. Πιστεύω ότι έχει μεγάλο ενδιαφέρον να διαβαστεί, καθώς εκεί βρίσκεται όλη η ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, ενός αθλήματος που κουβαλά μαζί και την ιστορία της ελληνικής κοινωνίας, όπως αποτυπώνεται μέσα στη ροή του χρόνου.. Λίγα λόγια για το βιβλίο, από το οπισθόφυλο του για να καταλάβετε τι εννοώ:

"Δεν είναι απλώς μια ποδοσφαιρική ομάδα. Είναι μια χώρα που μαθαίνει να πιστεύει.
Από τα πρώτα αδέξια βήματα στα ξερά γήπεδα της μεταπολεμικής Ελλάδας, μέχρι τις βραδιές του 2004 που έκαναν εκατομμύρια Έλληνες να βγουν στους δρόμους με δάκρυα στα μάτια και σημαίες στα χέρια, η ιστορία της Εθνικής Ελλάδος ποδοσφαίρου είναι μια διαδρομή γεμάτη αντιφάσεις, απογοητεύσεις, μικρά θαύματα και μεγάλες υπερβάσεις.
Το βιβλίο αυτό ξετυλίγει τη διαδρομή της «γαλανόλευκης» μέσα στον χρόνο: τους ανθρώπους που τη σφράγισαν, τους αγώνες που τη σημάδεψαν, τις ήττες που πόνεσαν και τις νίκες που έγιναν μνήμη συλλογική.
Από τις γενιές των πρωτοπόρων έως το ανεπανάληπτο έπος του 2004 και τα χρόνια που ακολούθησαν, καταγράφεται η πορεία της Εθνικής Ομάδας Ποδοσφαίρου μέσα από τις συνθέσεις, τους αγώνες, τα αποτελέσματα.
Το αφιέρωμα στην Εθνική Ελλάδος αποτελεί ιστορική μαρτυρία και δεν απευθύνεται μόνο στους φίλους του ποδοσφαίρου, αλλά σε κάθε αναγνώστη που θέλει να κατανοήσει πώς ο αθλητισμός μπορεί να γίνει ο καθρέφτης μιας κοινωνίας, του χαρακτήρα και της ψυχής της.
Γιατί, τελικά, η Εθνική Ελλάδος δεν είναι απλώς έντεκα παίκτες στο γήπεδο.
Είναι μια ιστορία επιμονής.
Μια ιστορία πίστης.
Μια ιστορία που συνεχίζεται."

Σήμερα έχω την χαρά και την τιμή, να φιλοξενώ τον συγγραφέα του βιβλίου, με ερωτήσεις που θα μας κάνουν να κατανοήσουμε τη διαδρομή του μέχρι τη συγγραφή αυτού του βιβλίου:

Κύριε Λυκάκη, γνωρίζουμε ότι γεννηθήκατε στην Αλεξάνδρεια Αιγύπτου τον Νοέμβριο του 1953. Πώς ήταν η ζωή εκεί και πότε ήρθατε στην Ελλάδα;    Η ζωή εκεί ήταν πολύ ωραία. Είμασταν μια αρκετά μεγάλη ελληνική παροικία, με τα σχολεία μας, τους συλλόγους μας (Αθλητική Ένωση Ελλήνων Αλεξανδρείας, Ναυτικός Όμιλος), τις εκκλησίες, το Ελληνικό Προξενείο, το Πατριαρχείο. Και είχαμε πολύ αγαστή συνεργασία με τους Αιγύπτιους που μας αγαπούσαν. Στα ελληνικά σχολεία που φοιτούσαμε είχαμε μία ώρα την ημέρα να μαθαίνουμε και την αραβική γλώσσα. Η Αίγυπτος είναι η δεύτερη πατρίδα μας και όσοι ζήσαμε εκεί την αγαπάμε. Μάλιστα, το 1992, στα 150 χρόνια της Ελληνικής Κοινότητας Αλεξανδρείας από την ίδρυσή της, μαζευτήκαμε 3.000 Έλληνες από όλο τον κόσμο στην Αλεξάνδρεια για να το γιορτάσουμε. Επαναπατρίστηκα το 1970.

Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με το ποδόσφαιρο;    Η επαφή μου με το ποδόσφαιρο άρχισε όταν ήμουν 10 ετών. Έπαιζα τερματοφύλακας από την ομάδα των τσικό μέχρι τους εφήβους (Κάτω των 21 ετών). 

Από τη δεκαετία του '70 εργαστήκατε σε εφημερίδες όπως το «Φως των Σπορ», η «Βραδυνή», η «Ναυτεμπορική» και τα «Παναθηναϊκά Νέα». Πώς ήρθε αυτή η εξέλιξη στη ζωή σας;    Ξεκίνησα να δημοσιογραφώ από την καθημερινή εφημερίδα της Αλεξανδρείας "Ταχυδρόμος". Μου άρεσε πολύ γιατί δημοσίευα τις απόψεις μου, έγραφα τους αγώνες, έπαιρνα συνεντεύξεις· είναι ένα πολύ ωραίο επάγγελμα. Ήταν πολύ επίπονη εργασία, γιατί έπρεπε πάντα να είσαι κοντά στα γεγονότα, να παρακολουθείς τις προπονήσεις και τους αγώνες.

Μπορείτε να μας περιγράψετε πώς ήταν να είναι κάποιος αθλητικός δημοσιογράφος σε αυτά τα μέσα εκείνη την εποχή;    Τότε οι δημοσιογράφοι παρακολουθούσαν ανελλιπώς τις προπονήσεις, κάτι που δεν ισχύει αυτή την εποχή (όλοι μαθαίνουν τις πληροφορίες από το τηλέφωνο). Έπρεπε να είσαι ακριβοδίκαιος στην κριτική σου, να μην έχεις εμπάθειες για κάποιους παίκτες. Να σε σέβονται και να τους σέβεσαι. Με άλλα λόγια, να ασκείς το λειτούργημα με τη σωστή νοοτροπία ενός επαγγελματία.

Έχετε να αναφέρετε μία πολύ έντονη ανάμνηση από εκείνη την περίοδο;    Θυμάμαι όταν είχα πάει στο Τορίνο σε αποστολή για να περιγράψω τον αγώνα Τορίνο - Παναθηναϊκός, ήμουν πολύ νεαρός και λίγο τρακαρισμένος. Με έπιασε η υπεύθυνη τότε των Δημοσίων Σχέσεων του Παναθηναϊκού, κα Λιάνα Κανέλλη, και μου είπε: "Ό,τι δυσκολία έχεις και οτιδήποτε χρειαστείς, μη διστάσεις να απευθυνθείς σε μένα". Μου έδωσε πολύ κουράγιο και θάρρος. Επίσης, ευγενικότατος με όλους τους δημοσιογράφους ήταν ο τότε πρόεδρος της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, κ. Γιώργος Βαρδινογιάννης.

Πώς επηρέασε αυτή η επαγγελματική και δημοσιογραφική σας εμπειρία τη συγγραφή του βιβλίου «Το γαλανόλευκο ταξίδι»;    Σκέφτηκα ότι όλο αυτό το υλικό που μάζευα από μικρή ηλικία τόσα χρόνια θα ήταν αμαρτία να μείνει στα "συρτάρια". Ένα κομμάτι του αρχείου μου ήταν και η Εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου. Όταν είσαι σε ένα χώρο και αγαπάς πολύ αυτό με το οποίο ασχολείσαι, είναι κάτι που θα ήταν πολύ δύσκολο να σε αφήσει ανεπηρέαστο.

Αναφέρετε πως το βιβλίο δεν απευθύνεται μόνο στους φίλους του ποδοσφαίρου, αλλά σε κάθε αναγνώστη που θέλει να κατανοήσει πώς ο αθλητισμός μπορεί να γίνει ο καθρέφτης μιας κοινωνίας. Πώς πιστεύετε ότι η πορεία της Εθνικής Ομάδας αποτύπωσε τις κοινωνικές αλλαγές και τα συναισθήματα των Ελλήνων;    Το ποδόσφαιρο, είτε αρέσει είτε δεν αρέσει σε πολλούς, ενώνει τους λαούς —και γενικά ο αθλητισμός. Είναι ένα σπάνιο συναίσθημα. Βλέπεις ανθρώπους να κλαίνε, να γελάνε, να τραγουδάνε και να χαίρονται. Η Εθνική για όλους τους λαούς είναι πάνω από όλα, ειδικά όταν ακούγεται ο ύμνος της κάθε χώρας. Να φανταστείτε πως κάποιες κυβερνήσεις εκμεταλλεύτηκαν το ποδόσφαιρο για να ξεχαστούν τα βάσανα των λαών τους. Κάποτε οι παίκτες έπαιζαν σε γήπεδα χωμάτινα με πέτρες, με μπάλες σκληρές, χωρίς φυσιοθεραπείες και ειδικευμένους γιατρούς. Τώρα το ποδόσφαιρο έχει αλλάξει πολύ υλικοτεχνικά και έγινε επικερδές. Από τη ρομαντική εποχή περάσαμε στην απόλυτα επαγγελματική.

Παρόλο που στις αρχές της δεκαετίας του '90 αλλάξατε επαγγελματικό χώρο, η αγάπη σας για το ποδόσφαιρο και τα στατιστικά έμεινε αναλλοίωτη. Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις που συναντήσατε κατά τη συλλογή στοιχείων για την ιστορική διαδρομή της ομάδας;   Τα περισσότερα στοιχεία τα είχα στη διάθεσή μου. Αλλά υπήρχαν και κάποια κενά που έπρεπε να τα ψάξω και να τα βρω. Και ο μόνος τρόπος ήταν να τα βρω από παλιές εφημερίδες της τότε εποχής. Δύσκολο, αλλά όταν έχεις επιμονή και υπομονή, όλα γίνονται.

Στο βιβλίο καταγράφεται η πορεία από τα πρώτα βήματα στα ξερά γήπεδα μέχρι το έπος του 2004. Ποια ήταν η πιο συγκινητική ή καθοριστική στιγμή που ξεχωρίσατε;    Η πιο συγκινητική στιγμή είναι ασφαλώς η κατάκτηση του "EURO 2004". Ένας ολόκληρος λαός ξεχύθηκε στους δρόμους για να πανηγυρίσει και να τραγουδήσει, να χαμογελάσει και να αγκαλιάσει ο ένας τον άλλον για τη μεγάλη επιτυχία. Ήταν μια ανεπανάληπτη επιτυχία.

Στην περιγραφή του βιβλίου τονίζεται ότι η ιστορία της Εθνικής Ελλάδος είναι μια ιστορία επιμονής και πίστης. Ποιο πιστεύετε ότι είναι το μεγαλύτερο μήνυμα που μπορεί να πάρει ένας νέος αναγνώστης από αυτή τη διαδρομή;    Το μήνυμα είναι να αγαπάει με πάθος την Εθνική μας ομάδα, σε όποιο άθλημα. Να είναι παρών στις χαρές και στις λύπες. Να μην γυρίζει ποτέ την πλάτη του. Να είναι πάντα εκεί και να στηρίζει όλα αυτά τα παιδιά που προσπαθούν να μας κάνουν περήφανους. Είναι μια ανταμοιβή το χειροκρότημά μας και στην επιτυχία και στην αποτυχία. Το δύσκολο δεν είναι να πέσεις, είναι να ξανασηκωθείς. Εξάλλου, το αλατοπίπερο της ζωής είναι και τα θετικά και τα αρνητικά συναισθήματα.

Κύριε Λυκάκη σας ευχαριστώ πολύ γι' αυτό "Το Γαλανόλευκο Ταξίδι"!

Αν ενδιαφέρεστε για το βιβλίο, μπορείτε να το βρείτε 👉εδώ!