Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επιλεγμένα

Ευγνωμοσύνη: μπορεί μια απλή πρακτική να αλλάξει τον εγκέφαλο; Τι αποκαλύπτει μία από τις μεγαλύτερες διεθνείς μελέτες.

Πηγή: Dr Draster - Substack Φωτο: Dreams time Για χιλιάδες χρόνια, η ευγνωμοσύνη είναι υφασμένη στις θρησκευτικές παραδόσεις, τη φιλοσοφία, τις πρακτικές διαλογισμού και τη ψυχολογία. Σχεδόν κάθε πολιτισμός έχει ενθαρρύνει τους ανθρώπους να αναγνωρίζουν σκόπιμα το καλό στη ζωή τους, υποδηλώνοντας ότι αυτή η απλή νοητική άσκηση έχει βαθιά επίδραση στη συναισθηματική ευημερία. Η σύγχρονη νευροεπιστήμη προσπαθεί όλο και περισσότερο να κατανοήσει γιατί η ευγνωμοσύνη φαίνεται να βελτιώνει τη διάθεση, την ανθεκτικότητα και τις κοινωνικές σχέσεις. Μια εξαιρετική διεθνής μελέτη στην οποία συμμετείχαν πάνω από 10.000 συμμετέχοντες από 34 χώρες παρέχει μία από τις πιο ολοκληρωμένες εξετάσεις των παρεμβάσεων ευγνωμοσύνης που έχουν διεξαχθεί ποτέ. Αντί να μελετήσουν την ευγνωμοσύνη εντός ενός μόνο πολιτισμού, οι ερευνητές ήθελαν να διαπιστώσουν αν οι σύντομες ασκήσεις ευγνωμοσύνης λειτουργούν πραγματικά σε διαφορετικούς πληθυσμούς και αν οι πολιτισμικές διαφορές επηρεάζουν την αποτελεσματικότητά τ...

Ένας σκύλος που τον έλεγαν Φέτα, ένας μπαμπάτσικος βάτραχος που έπινε γάλα κατσίκας και αστέρια - πυγολαμπίδες!

Ήταν ίσως η μόνη εκδρομή που δεν είχε "μαμαποτεφτάνουμε" ή "μπαμπακομήναφτάσουμε"; Από την εθνική και μετά το τοπίο είναι τόσο θελκτικό, που ακόμη κι ένα παιδί δεν μπορεί παρά να απασχοληθεί με θαυμασμό.

Η κούραση της πόλης έκανε την εμπειρία μας ακόμη πιο δυνατή, καθώς ο πλούσιος από οξυγόνο αέρας των Θεσσαλικών Αγράφων, εισέβαλε από τα ανοιχτά παράθυρα του αυτοκινήτου στα πνευμόνια μας αναζωογωνόντας μας και κάθε στροφή στο βουνό μας αποκάλυπτε κι ένα θαύμα. Ψηλά ολόγερα έλατα, πέτρινα σπίτια και γεφύρια, τρεχούμενα νερά και μελίσσια. Το νωπό από την υγρασία χώμα γέμιζε τα ρουθούνια μας και μας έκανε να νιώθουμε κομμάτι αυτής της πλούσιας φύσης.


Σώσαμε μία μικρή χελώνα που είχε βγει στην άσφαλτο και ικανοποιημένοι φτάσαμε στα Ραγάζια Αργιθέας, έναν φροντισμένο και πεντακάθαρο ξενώνα φτιαγμένο, στην εξέδρα ενός φαραγγιού όπου η ροή του ποταμού ήταν ένα μόνιμο μουσικό "χαλί". Φάγαμε νόστιμο παραδοσιακό φαγάκι, σε μια βεράντα με όμορφα φυτεμένα σε γλάστρες λουλούδια. Κάναμε παρέα με έναν σκύλο που τα εγγόνια του ιδιοκτήτη είχαν βαφτίσει Φέτα, ο οποίος ανταγωνιζόταν με τις γάτες της επιχείρισης για το ποιος θα κερδίσει έναν μεζέ από τα χέρια μας.   

Κάναμε βόλτες στα γύρω χωριά και στην πρώτη φυσική λίμνη από κατολίσθηση στην Ελλάδα, την Στεφανιάδα. Το βράδυ μας φώτιζαν πυγολαμπίδες και φρουρός έξω από το δωμάτιό μας στάθηκε ένας μπαμπάτσικος βάτραχος που είναι λέει δηλητηριώδης και πίνει το γάλα της κατσίκας όταν πεινάει. Κοιμηθήκαμε με πάπλωμα τέλη Ιουνίου και ξυπνήσαμε από τα κελαηδίσματα των πουλιών.


Το μόνο μαράζι που έβαλα μέσα μου ήταν που αυτός ο όμορφος τόπος, ερημώνει. Υπάρχουν εκεί όμως κάτοικοι με ψυχή. Φύλακες που αρνούνται να εγκαταλείψουν. Γι' αυτό υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην τον εγκαταλείψω κι εγώ. και να ξαναγυρίσω με την πρώτη ευκαιρία Γι' αυτό γράφω εδώ, μήπως και κάποιος διαβάζοντας το άρθρο μου θελήσει να επισκεφτεί το μέρος με τις τόσες δυνατότητες και ομορφιές, για όλες τις εποχές. Περισσότερες πληροφορίες για την ιστορία, τα καταλύμματα, τα εστιατόρια και τις δραστηριότητες που περιμένουν τον επισκέπτη μπορείτε να βρείτε εδώ 👇:

https://argithea.gov.gr/

https://finixadventures.com/

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις