Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επιλεγμένα

Η αυτοβελτίωση δεν είναι πάντα εξέλιξη. Ποιά είναι η διαφορά;

  Photo: Pexels Πηγή:  River Crane   Ο εσωτερικός κριτής που δεν σωπαίνει ποτέ εντελώς, όση πρόοδος κι αν σημειωθεί — αυτό δεν είναι εξέλιξη. Αυτό είναι το πρόβλημα, μεταμφιεσμένο σε εξέλιξη.   Δύο άνθρωποι κάθονται σε ένα πιάνο. Ο πρώτος παίζει προσεκτικά, σωστά — η προσοχή του είναι στραμμένη προς τα έξω, προς το δωμάτιο, συντονισμένη όχι μόνο με τη μουσική, αλλά και με το πώς αυτή γίνεται αντιληπτή. Υπάρχει προσπάθεια σε αυτό, και κάτι ακόμα: μια βουβή παρακολούθηση, μια ανίχνευση της ατμόσφαιρας για σημάδια έγκρισης. Το παίξιμο είναι τεχνικά άρτιο. Αλλά κάτω από τις νότες, κάτι κοπιάζει πολύ σκληρά. Ο δεύτερος άνθρωπος κάθεται και απλώς παίζει. Το δωμάτιο υπάρχει. Οι άνθρωποι μέσα σε αυτό υπάρχουν. Όμως η προσοχή του βρίσκεται εξολοκλήρου αλλού — μέσα στην ίδια τη μουσική, ακολουθώντας κάτι που δεν έχει καμία σχέση με το πώς θα το εισπράξουν οι άλλοι. Η ποιότητα αυτής της προσοχής είναι απτή. Μια ενέργεια ξεπηδά μέσα από το παίξιμο, η οποία δεν υπήρχε στις νότες....

Ένας σκύλος που τον έλεγαν Φέτα, ένας μπαμπάτσικος βάτραχος που έπινε γάλα κατσίκας και αστέρια - πυγολαμπίδες!

Ήταν ίσως η μόνη εκδρομή που δεν είχε "μαμαποτεφτάνουμε" ή "μπαμπακομήναφτάσουμε"; Από την εθνική και μετά το τοπίο είναι τόσο θελκτικό, που ακόμη κι ένα παιδί δεν μπορεί παρά να απασχοληθεί με θαυμασμό.

Η κούραση της πόλης έκανε την εμπειρία μας ακόμη πιο δυνατή, καθώς ο πλούσιος από οξυγόνο αέρας των Θεσσαλικών Αγράφων, εισέβαλε από τα ανοιχτά παράθυρα του αυτοκινήτου στα πνευμόνια μας αναζωογωνόντας μας και κάθε στροφή στο βουνό μας αποκάλυπτε κι ένα θαύμα. Ψηλά ολόγερα έλατα, πέτρινα σπίτια και γεφύρια, τρεχούμενα νερά και μελίσσια. Το νωπό από την υγρασία χώμα γέμιζε τα ρουθούνια μας και μας έκανε να νιώθουμε κομμάτι αυτής της πλούσιας φύσης.


Σώσαμε μία μικρή χελώνα που είχε βγει στην άσφαλτο και ικανοποιημένοι φτάσαμε στα Ραγάζια Αργιθέας, έναν φροντισμένο και πεντακάθαρο ξενώνα φτιαγμένο, στην εξέδρα ενός φαραγγιού όπου η ροή του ποταμού ήταν ένα μόνιμο μουσικό "χαλί". Φάγαμε νόστιμο παραδοσιακό φαγάκι, σε μια βεράντα με όμορφα φυτεμένα σε γλάστρες λουλούδια. Κάναμε παρέα με έναν σκύλο που τα εγγόνια του ιδιοκτήτη είχαν βαφτίσει Φέτα, ο οποίος ανταγωνιζόταν με τις γάτες της επιχείρισης για το ποιος θα κερδίσει έναν μεζέ από τα χέρια μας.   

Κάναμε βόλτες στα γύρω χωριά και στην πρώτη φυσική λίμνη από κατολίσθηση στην Ελλάδα, την Στεφανιάδα. Το βράδυ μας φώτιζαν πυγολαμπίδες και φρουρός έξω από το δωμάτιό μας στάθηκε ένας μπαμπάτσικος βάτραχος που είναι λέει δηλητηριώδης και πίνει το γάλα της κατσίκας όταν πεινάει. Κοιμηθήκαμε με πάπλωμα τέλη Ιουνίου και ξυπνήσαμε από τα κελαηδίσματα των πουλιών.


Το μόνο μαράζι που έβαλα μέσα μου ήταν που αυτός ο όμορφος τόπος, ερημώνει. Υπάρχουν εκεί όμως κάτοικοι με ψυχή. Φύλακες που αρνούνται να εγκαταλείψουν. Γι' αυτό υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην τον εγκαταλείψω κι εγώ. και να ξαναγυρίσω με την πρώτη ευκαιρία Γι' αυτό γράφω εδώ, μήπως και κάποιος διαβάζοντας το άρθρο μου θελήσει να επισκεφτεί το μέρος με τις τόσες δυνατότητες και ομορφιές, για όλες τις εποχές. Περισσότερες πληροφορίες για την ιστορία, τα καταλύμματα, τα εστιατόρια και τις δραστηριότητες που περιμένουν τον επισκέπτη μπορείτε να βρείτε εδώ 👇:

https://argithea.gov.gr/

https://finixadventures.com/

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις