Οι απίστευτες καταστροφές φτιάχνουν απίστευτους ήρωες

Πριν κάμποσες μέρες προγραμμάτισα να κάνω μια εκδήλωση για το Βανάκι, στον τόπο που εξελίσσεται το βασικό κομμάτι της ιστορίας του. Στην Αχαϊα. Μόνο που όταν κάνουμε σχέδια, ο Θεός γελάει λέει μια παροιμία. Και βγήκε αληθινή.

Την Παρασκευή 01/08 ξέσπασε μια φωτιά στις Νερατζιές. Έβλεπα τις φλόγες να γίνονται ένα με τον ουρανό από το μπαλκόνι μου. Το καταπράσινο και αγαπημένο βουνό απέναντί μου, που φιλοξενεί τους φίλους μου και το βιος τους κάπνιζε. Τα αεροπλάνα έκαναν για άλλη μια φορά τα τζάμια μας να τρίζουν ανατριχιαστικά. Βούταγαν μέσα στη θάλασσα, έπαιρναν νερό, γύρναγαν στο χωριό που καιγόταν και πάλι πίσω. Ξανά και ξανά και ξανά. Μέχρι να δύσει ο ήλιος.

Ο ήλιος δεν έδυσε εκείνο το βράδυ. Φώτιζε ο ουρανός πορτοκαλοκόκκινος όλη τη νύχτα ίδιος με κόλαση. Ο τρομακτικός ήχος από τα μηνύματα της πολιτικής προστασίας για εκκένωση των κοντινών περιοχών με τρία κινητά μέσα στο σπίτι έκανε τις καρδιές μας να βροντοχτυπάνε, να σηκωθούμε από τον ύπνο – ξύπνιο μας και να πεταχτούμε πάλι στο μπαλκόνι να δούμε αν η φωτιά έχει φτάσει στην πόρτα μας.

Είμαι βαθιά λυπημένη κι ας «μην έφτασε η φωτιά στην δική μου πόρτα». Κι όμως με έναν τρόπο η φωτιά έχει φτάσει και στις δικές μας – σας πόρτες. Ο τόπος μας κάθε χρονιά κατακαίγεται. Κτήματα, αμπέλια, ελιές, ζώα συνανθρώπων μας κάηκαν. Αύριο μπορεί να είναι η δική μου σειρά…

Πήρα τηλέφωνο την γυναίκα που είναι η Ζαφείρω στην ιστορία μου. Η φωτιά της έκαψε τα μισά κτήματά της. Την σταμάτησαν  λίγο πριν φτάσει και στο σπίτι, με το πιεστικό που είχε στην ταράτσα.

«Τι μπορώ να κάνω για σένα»;

«Τίποτα κορίτσι μου. Μόνο να έρθεις να σε δω. Να πιούμε έναν καφέ».

«Θα έρθω αύριο! Αν ωστόσο χρειαστείς οτιδήποτε, να με πάρεις»!

Με πήρε ξανά μετά από κάνα δυο ώρες.

«Μπορείς να έρθεις τώρα»;

«Τι έγινε; Τι συνέβη»; Ρώτησα με αγωνία.

«Έλα που σε θέλω».

«Είναι κάτι που πρέπει να γίνει τώρα; Μπορώ να έρθω το μεσημέρι γιατί έχω κόσμο»;

«Ναι, έλα τότε».

Μέχρι να φτάσω στο κτήμα της, η ψυχή μου ήταν μαυρισμένη για το τι θα αντικρύσω. Τα πράγματα ήταν καλύτερα από τη φαντασία μου. Είχε καεί ο λόφος με τη χαμηλή βλάστηση και βέβαια μπόλικα αμπέλια κι ελαιώνες. Όχι όμως όλα. Τα πυροσβεστικά ήταν εκεί, κρυμμένα στις σκιές να παραφυλάνε μην τυχόν και κάποια εστία δεν είχε σβήσει.

Αφού αγκαλιαστήκαμε με την «Ζαφείρω» μου, μιλήσαμε για την καταστροφή και για άλλα θέματα πολλά, δεν μπορούσα να διακρίνω τι με ήθελε. Ώσπου σηκώθηκε, πήγε στο κουζινάκι της, έβγαλε μία τεράστια σακούλα φρέσκα βλίτα κι άλλη μια με διάφορα λαχανικά – αγγουράκια, πιπεριές, μελιτζάνες, κολοκύθια – και ένα βάζο ροδοζάχαρη.

Την κοιτάζω και της λέω:

«Αντί να σου δώσουμε μας δίνεις»;

Δεν ξέρω άλλο φάρμακο από αυτό. Άλλη γιατρειά και άλλη επανόρθωση από την ανθρωπιά. Μέσα μου είχα ενοχές που έγραψα για τον τόπο αυτόν, γι’ αυτή τη γυναίκα, που κανόνισα την βιβλιοϋπογραφή αύριο. Αυτή η «παντοδύναμη» μαγική και άλλοτε καταστροφική σκέψη του μικρού παιδιού που πιστεύει ότι έχει τη δύναμη να κάνει πράγματα έξω από τον εαυτό του. Να κάνει θαύματα ή να φέρνει καταστροφές. Κατέληξα όμως ότι με έναν τρόπο, τα βιβλία έχουν την ικανότητα να αποθανατίζουν το παρελθόν, την ιστορία και τους ανθρώπους. Και χαίρομαι που τελικά μέσα από το βιβλίο μου γνωρίζουν οι αναγνώστες τον τόπο αυτόν και τους κατοίκους του, όπως υπήρξαν.

Με προβλημάτισε πολύ αυτές τις μέρες που άλλοι καίγονταν κι εμείς κολυμπούσαμε στη θάλασσα ή πίναμε τον καφέ μας με θέα τη φωτιά και τα αεροπλάνα που επιχειρούσαν, συνεχίζοντας τη ζωή μας. Κατάλαβα ότι μόνο η ανάγκη της επιβίωσης μας κάνει να αντιδράσουμε έντονα για να σωθούμε.

Συνδυάζοντας τα παραπάνω κρατάω ότι ας μην περιμένουμε να φτάσει η φωτιά στη δική μας πόρτα. Ας είμαστε παρόντες με τη σκέψη μας και την ενσυναίσθησή μας να προλαμβάνουμε καταστάσεις, να αγωνιζόμαστε για να μην συμβαίνουν αυτές οι καταστροφές και αν συμβαίνουν να είμαστε δίπλα στο οικοσύστημα που μας φιλοξενεί. Γιατί τίποτα δεν μας ανήκει αλλά εμείς ανήκουμε στο οικοσύστημα.

Κι ας μην ξεχνάμε πως «οι απίστευτες καταστροφές φτιάχνουν απίστευτους ήρωες».