Οι ελαιώνες του Βερολίνου

 Ένα από τα βιβλία που διάβασα αυτόν τον καιρό, ήταν "οι Ελαιώνες του Βερολίνου" της Ιφιγένειας Βουρδούμη, από τις εκδόσεις Κέδρος. Ομολογώ πως θεωρώ πως ήταν ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα της σύγχρονης ελληνικής βιβλιογραφίας που έχω διαβάσει!

Θεωρώ το θέμα πρωτότυπο, καθώς εξιστορούνται οι δυναμικές που αναπτύσσονται σε μία όχι και τόσο κλασσική ελληνική οικογένεια, όταν ξεσπά ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος.

Πιο συγκεκριμένα, ο Ιάκωβος, γιατρός στην Κέρκυρα, έχει παντρευτεί τη Θεοδώρα, μία πανέμορφη Ρομά κι έχουν πέντε παιδιά. Ένα επίσης όμορφο κορίτσι που έγινε γιατρός, την Πηνελόπη, δύο δίδυμα αγόρια, τον Βαλάντη και τον Σάββα, τον Αργύρη, τον μικρότερο όλων και κωφάλαλο αφηγητή της ιστορίας και τον Άρη. Ο τελευταίος, είναι και ο αντιήρωας, ο οποίος μισεί τη μητέρα τους για την καταγωγή που τους έχει κληρονομήσει κι αισθάνεται αδικημένος από εκείνη κι αποκομμένος από όλη την οικογένεια. Η μητέρα τους όμως, έχει ιδιαίτερη αδυναμία στον Άρη, που πάντα δικαιολογεί και συγχωρεί.

Η αγάπη του πατέρα για τους Γερμανούς, τον κάνει να μεγαλώσει τα παιδιά του με φιλογερμανικά αισθήματα. Όταν ο πόλεμος θα ξεσπάσει, η οικογένεια θα σκορπίσει. Ο Άρης, θα ταχθεί στο πλευρό των Ναζί, θα αποκτήσει την εξουσία που τόσο πολύ επιθυμούσε και θα προσπαθήσει να εκδικηθεί την ίδια του την οικογένεια. Η Πηνελόπη, θα σταλεί στο Βερολίνο, υπό την προστασία του καρδιακού φίλου του πατέρα της, Μαξ, για να δουλέψει στο πλευρό του στο νοσοκομείο Charité και να ζήσουν μαζί με την Εβραία γυναίκα του Μάρθα. Εκεί, η Πηνελόπη, θα γνωρίσει τον μοιραίο έρωτα της ζωής της, τον Λόις, έναν από τους πιο πλούσιους και δυνατούς Ναζί. Οι δύο δίδυμοι, θα πολεμήσουν στο πλευρό του Άρη Βελουχιώτη και ο Αργύρης, θα μείνει δίπλα στη μάνα τους, την οποία λατρεύει, γιατί ο Ιάκωβος θα λείπει αρκετό καιρό από δίπλα τους.

Η πλοκή δομείται από την προσπάθεια των διδύμων, να σκοτώσουν τον δοσίλογο αδερφό τους, αφού ο Άρης συνεχώς θα φέρνει όλο και  μεγαλύτερα προβλήματα στην οικογένεια του, φτάνοντας μάλιστα να σκοτώσει την ερμαφρόδιτη αδερφή του πατέρα του Καλλιόπη και την ίδια του τη μάνα ενώ παράλληλα, η "απαγορευμένη" σχέση της Πηνελόπης με τον Λόις, θα περάσει από τον απόλυτο έρωτα στο απόλυτο μίσος, με φόντο τον διαρκή κίνδυνο της αποκάλυψης της καταγωγής της μητέρας κι ένα απειλητικό πολεμικό τοπίο.

Οι ήρωες είναι πολύ καλά δουλεμένοι, γι΄αυτό κι αληθινοί. Οι περιγραφές ολοζώντανες, χωρίς περιττές λεπτομέρειες που κουράζουν. Η συγγραφέας με την εικονοπλαστική ικανότητα που διαθέτει, έγραψε ένα έργο που ο αναγνώστης δε θα θέλει να αφήσει από τα χέρια του και που κάλλιστα θα μπορούσε να γίνει ταινία.

Το τέλος του βιβλίου είναι πιστό σε αυτό που η ιστορία δρομολογεί. Μα όταν αυτό συμβεί, 'οι Ελαιώνες του Βερολίνου", θα μείνουν για πάντα στην καρδιά που έχουν αγγίξει και θα "λείπουν" από τον αναγνώστη γιατί θα εύχεται το βιβλίο να μην είχε τελειώσει.