Μπορεί να μην είστε εξοικειωμένοι με τον όρο, όμως η "μητέρα" του, η Δρ Κριστίν Νεφ, εξηγεί:
Όταν οι άνθρωποι μαθαίνουν για πρώτη φορά για την αυτοσυμπόνια, συνήθως τη θεωρούν απλώς έναν τρόπο μείωσης του πόνου. Και είναι αλήθεια: η αυτοσυμπόνια, αποτελεί έναν ισχυρό πόρο όταν αποτυγχάνουμε, όταν δυσκολευόμαστε ή όταν νιώθουμε καταβεβλημένοι.
Ωστόσο, η αυτοσυμπόνια δεν μας βοηθά μόνο να ξεπεράσουμε τις δύσκολες στιγμές· μας βοηθά επίσης να ζούμε καλά. Στον πυρήνα της, αυτοσυμπόνια σημαίνει να νοιαζόμαστε για τον εαυτό μας. Και όταν νοιαζόμαστε πραγματικά για εμάς, θέλουμε φυσιολογικά να καλλιεργήσουμε την ευεξία μας. Αυτό σημαίνει ότι αρχίζουμε να φροντίζουμε τις ανάγκες μας – όχι μόνο συναισθηματικά, αλλά και με πολύ πρακτικούς τρόπους – επενδύοντας τον πολύτιμο χρόνο, την ενέργεια και τους πόρους μας σε ό,τι μας προσφέρει χαρά, νόημα και πληρότητα.
Η Παγίδα της Αυτόματης Ζωής
Χωρίς αυτού του είδους τη σκόπιμη φροντίδα, είναι εύκολο να παρασυρθούμε. Μπορεί να βρεθούμε να κάνουμε απλώς ό,τι αναμένεται από εμάς, να διεκπεραιώνουμε υποχρεώσεις και να μεταπηδάμε τυφλά από το ένα πρόβλημα στο επόμενο. Οι μέρες γίνονται εβδομάδες, οι εβδομάδες χρόνια, και κάπου στην πορεία ξεχνάμε να θέσουμε μια σημαντική ερώτηση: «Είμαι πλήρης; Είμαι ευτυχισμένος;»
Όταν δεν είμαστε συντονισμένοι με την ευεξία μας, μπορεί να νιώθουμε ανικανοποίητοι, αποκομμένοι και υπερβολικά πιεσμένοι – ακόμα και όταν εξωτερικά όλα φαίνονται «μια χαρά». Αν τα πράγματα ξεφύγουν εντελώς, μπορεί να εξαντληθούμε ή να βιώσουμε επαγγελματική εξουθένωση (burnout).
Τα Τρία Συστατικά της Καλής Ζωής
Η αυτοσυμπόνια μας καλεί να επανασυνδεθούμε με ό,τι δίνει νόημα και ικανοποίηση στη ζωή μας. Τα τρία συστατικά της – η αυτο-καλοσύνη, η κοινή ανθρωπιά και η ενσυνειδητότητα (mindfulness) – προσφέρουν ένα ισχυρό πλαίσιο για μια καλή ζωή:
Η Αυτο-καλοσύνη: Μας ενθαρρύνει να αναζητήσουμε την πληρότητα. Αντί να «σβήνουμε φωτιές» συνεχώς, δίνουμε στον εαυτό μας την άδεια να ξεκουραστεί, να απολαύσει, να παίξει, να κυνηγήσει ό,τι έχει σημασία και να κάνει αλλαγές όταν κάτι δεν λειτουργεί.
Η Κοινή Ανθρωπιά: Μας υπενθυμίζει ότι χρειαζόμαστε ισορροπία. Αντί να εστιάζουμε μόνο στις ανάγκες των άλλων παραμελώντας τις δικές μας, επιτρέπουμε στον εαυτό μας να δέχεται φροντίδα, όχι μόνο να προσφέρει. Το να επιδιώκουμε την ευτυχία μας δεν είναι εγωιστικό· «γεμίζει το ποτήρι μας» έτσι ώστε η εσωτερική μας αφθονία να ρέει φυσικά προς τους άλλους.
Η Ενσυνειδητότητα: Μας βοηθά να ζούμε αυθεντικά. Αντί να ακολουθούμε απλώς το ρεύμα, στρεφόμαστε προς τα μέσα και ρωτάμε: «Τι είναι αληθινό για μένα; Τι μετράει πραγματικά; Τι είναι το πιο σημαντικό;» Μαθαίνουμε να τιμάμε την εσωτερική φωνή που μας οδηγεί προς τα όνειρα και τις προσδοκίες μας.
Συνολικά, αυτά τα τρία στοιχεία δημιουργούν μια μορφή συμπάθειας προσανατολισμένης στη δράση. Μας υποστηρίζουν να ζούμε με έναν τρόπο που τιμά την εγγενή μας αξία και ευθυγραμμίζεται με τις αρχές μας.
Κάνοντας μια παύση για να προσφέρεις καλοσύνη στον εαυτό σου, να θυμηθείς την κοινή μας ανθρώπινη φύση και να ελέγξεις με ενσυνειδητότητα τι είναι αυτό που σου προσφέρει πραγματική ικανοποίηση, δημιουργείς τον χώρο για να επανασυνδεθείς με όσα έχουν τη μεγαλύτερη σημασία.
Ελπίδα μου είναι ότι αυτή η πρακτική θα σε βοηθήσει να χτίσεις μια καλή ζωή – μια ζωή που θα τη νιώθεις ουσιαστική, θρεπτική και ζωντανή.
Για να κάνεις την άσκηση (δυστυχώς είναι μόνο στα αγγλικά), μπορείς να πατήσεις εδώ
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου